Home
Actueel
Blogs
In een klap is alles anders

In een klap is alles anders

Maandag 10 december 2018. Geplaatst onder: Hersenletsel door Suzanne

Op 22-jarige leeftijd zat ik na eindelijk een baantje gevonden te hebben, op de fiets. Ik ging na mijn 2e werkdag op weg naar huis, via een verkeersplein waar de N221 en de N237 elkaar kruisen. Ik stak over middels zebrapad en stoplicht, mijn licht was groen. Die van de automobiliste die naderde rood. De rest is geschiedenis.


‘1 op de 4 mensen heeft een hersenaandoening. Dat kan iedereen overkomen. Ook jou.’
Uit een bericht van het NOS in 2017: “Vorig jaar stonden er 3,8 miljoen mensen met een hersenaandoening geregistreerd bij de huisarts. Dat blijkt uit onderzoek van het RIVM in opdracht van de Hersenstichting.” Ik heb jarenlang NIET geregistreerd gestaan als iemand met niet-aangeboren hersenletsel. Ik was immers gezond verklaard na mijn ongeval. De veelgehoorde opmerking “Iedereen vergeet wel eens wat” kan ik helaas ook dromen. Dat dit niet zo simpel is en zeker niet concreet vast te stellen is bij alle betrokken instanties kan ik eveneens bevestigen. Ik heb hard moeten knokken om te staan waar ik nu ben.


Traumatisch hersenletsel zit dieper dan de oppervlakte. Pijnlijk voor diegenen die het oplopen. Een nachtmerrie voor de naasten. Er zou meer aandacht moeten zijn voor de dieperliggende factoren. Meer kennis, meer samenwerking. In mijn geval hebben we het over cognitieve stoornissen; geheugenproblemen op de korte termijn, een concentratiestoornis en een lichte vorm van afasie. Of zoals de neuroloog vermelde: “Alles is mogelijk, tegen de prijs van vermoeidheid.”


“Het dagelijkse leven kan in sommigen gevallen omschreven worden als zwemmen tegen de stroming in.”
Als 22-jarige had ik plannen. Het jaar voor het ongeval behaalde ik mijn diploma in de branche van afstuderen. Ik had een fijn netwerk om mij heen en zag de toekomst vrolijk tegemoet. Inmiddels zijn we elf jaar verder. Het verkeersongeval, wat traumatisch hersenletsel in mijn leven bracht, heeft een plek gekregen. Gesprekken met neurologen, neuro-psychologen en revalidatie-artsen hebben stappen mogelijk gemaakt. Daarnaast is persoonlijke groei en de acceptatie van de situatie met sprongen vooruit gegaan. Dit jaar kwam er erkenning.


Niet-aangeboren hersenletsel, opgelopen door een traumatische gebeurtenis als een verkeersongeval is niet in één bericht samen te vatten. Verhalen vertellen is mede daarom ontzettend belangrijk. Net als samenwerking en onderzoek. Dank voor uw tijd.

 

Suzanne
(foto door Stijn Rademaker)

 

Lees hier de vorige blog van Suzanne


Meer artikelen in Hersenletsel

Isabella werd aangereden

"Ik ben niet meer de Isabella die ik was, maar ik probeer nog elke dag stapjes te zetten. Ik blijf hopen dat ik op een dag alles weer kan wat ik voor het ongeluk ook kon. Dat is wat ik het liefst zou willen.”

Bekijk haar verhaal

Reacties

4

Blijf schrijven en vertellen en maak zo het onzichtbare zichtbaar.


Elisheva   |  18-12-2018 17:06 uur

Hoe herkenbaar. Ik had op mijn 8e een contusio cerebri. Daarna een leven van problemen, waarna pas op mijn 50e erkent werd dat NAH de oorzaak van veel problemen was. Op mijn 52e afgekeurd. Een leven lang roepende in de woestijn. Ik hoop dat Suzanne, anno dit tijdperk waarin NAH meer (h)erkent wordt, meer van haar leven kan maken. Succes meid, ik gun het je.


Ruud  |  10-12-2018 14:08 uur

Hoe herkenbaar. Ik had op mijn 8e een contusio cerebri. Daarna een leven van problemen, waarna pas op mijn 50e erkent werd dat NAH de oorzaak van veel problemen was. Op mijn 52e afgekeurd. Een leven lang roepende in de woestijn. Ik hoop dat Suzanne, anno dit tijdperk waarin NAH meer (h)erkent wordt, meer van haar leven kan maken. Succes meid, ik gun het je.


Ruud  |  10-12-2018 13:58 uur

Reageer op dit artikel