Home
Actueel
Blogs
Re-integreren kun je leren

Re-integreren kun je leren

Maandag 18 september 2017. Geplaatst onder: HersenletselHersenschudding door Jeanne Roeland

Ik was er klaar voor! Na twee maanden voornamelijk in bed te hebben gelegen, was ik ingegaan op de uitnodiging van de bedrijfsarts. Als ik er klaar voor was, mocht ik beginnen met re-integreren!

'Maar', zei ze, 'het is belangrijk dat je:
1. geen verantwoordelijkheden krijgt
2. geen deadlines hebt en
3. geen stress en druk ervaart.'

Ik zou beginnen met 1 uur in de week. Ik dacht nog, oh, wat weinig!

 

Mijn bedrijfsarts vroeg hoe laat ik op werk wilde komen? Hoe ging ik reizen? Was het handiger om de ochtendspits te vermijden? Net zoals de dinsdag en donderdagen op werk? Wat vond ik van woensdag? Ik vond het allemaal gedetailleerde vragen die er niet toe leken te doen. Maar het ontbijten, douchen, aankleden, spullen verzamelen, fietsen en dan nog door het enorme gebouw met de lift naar mijn afdeling duurde al anderhalf uur.

Ik herinner me de allereerste keer dat ik beneden in de fietsenstalling van mijn werk aankwam en al volledig over mijn toeren was. Zo dat was even een reality check! Ik wist niet wat ik moest doen, eigenlijk moest ik alweer terug. Maar weer midden door het centrum terugfietsen kon ik niet meer aan. Wat nu?

 

De bedrijfsarts had me verteld over de rustruimtes in het gebouw waar ik mij kon terugtrekken als het nodig was. Met moeite had ik die ruimte gevonden, maar de deur bleek op slot te zitten. Huilend en in paniek ben ik zo’n flex hokje in gevlucht. Toen ik genoeg rust had gehad, ben ik direct weer naar huis gegaan en heb ik geslapen.

 

De bedrijfsarts belde super attent op en vroeg 'Hoe ging je eerste dag?' Ze zei dat ik het reizen naar werk ook mee kon rekenen met het uurtje re-integreren. 'Maar', zei ik, 'wat doe ik dan op werk? Waarom zou ik dan gaan?' Ze lachte en zei dat DAT juist de oefening was! Re-integreren was niet alleen werken. Re-integreren was uitproberen, rustig opbouwen. Ik was blij met haar ervaring en de duidelijke instructies.

 

Ok, vol vertrouwen ging ik voor de herkansing. Aangezien ik net een nieuwe leuke baan had, was ik een nieuw gezicht op het werk. De werkplekken waren als flexplek ingericht; een moderne ‘open-space’ kantoortuin met tientallen collega’s die kriskras door elkaar werkten. Daarom instrueerde mijn bedrijfsarts mijn manager, dat mensen mij niet mochten aanspreken als ik dat ene uurtje in de week kwam re-integreren. Ik vond het eerst onaardig klinken. Dat was echt niet nodig hoor! Maar toen ik de lift uit kwam was het voor al mijn zintuigen een soort kermis: Collega’s die door elkaar lopen, bellen, praten, lachen, op het toetsenbord tikken..

 

Een leuke collega ving mij op, ze was mijn buddy. Andere collega’s knikten met hun hoofd, of lieten met hun ogen weten dat ze me gezien hadden. Ik zag meelevende en vriendelijke blikken ‘Wat fijn dat je er weer bent’ en af en toe een ‘Hi Jeanne’. Dat was het. Het was een vreemde gewaarwording. Iedereen hield afstand. Ok, thuis was ik nog heel benieuwd naar iedereen, maar nu merkte ik op het werk dat ik dat toch wat had overschat.

 

Van mijn buddy kreeg ik simpele klusjes, zoals kopiëren, of cv’s lezen. En ik was er dolblij mee. Ik voelde me weer heel wat, zo op het werk, alsof ik er weer bij hoorde!

Wedden dat ik binnen no time weer volledig aan het werk ben? 

 

Jeanne

 

Lees hier de vorige blog van Jeanne

Voor meer informatie kijk op www.ikhebeenhersenschudding.com of op www.stichtinghersenschudding.nl.


Meer artikelen in HersenletselHersenschudding

Reageer op dit artikel