Home
Actueel
Blogs
Revalidatie buiten het revalidatiecentrum

Revalidatie buiten het revalidatiecentrum

Donderdag 8 augustus 2019. Geplaatst onder: BeroerteMantelzorgHerseninfarct door Marian Schaapman

Vol verwachtingen en uitgelaten vertrok ik op een woensdagavond van huis. Na ruim twee maanden ziekenhuis en revalidatiecentrum mocht Koos naar huis. Eindelijk kwam er een eind aan het heen en weer rijden naar Utrecht en het gescheiden leven. Weer avonden lang samen op de bank, onder een dekentje voor de tv. Of ieder met een boek. Thuis komen in een warm huis, gezellig samen eten en lang tafelen. Samen in slaap vallen en wakker worden. Zo nu en dan een klein meningsverschil uitvechten, dat zal de beste stellen overkomen.


In mijn dromen. Ik had geen idee wat me te wachten stond, maar al snel bleken mijn verwachtingen onrealistisch. Daarom drie vragen waarvan ik destijds had willen weten dat ik ze iemand had moeten stellen, zodat ik minder teleurgesteld was geweest.


Hoe is het voor mijn partner om weer thuis te wonen?
Koos miste in het begin het revalidatiecentrum. De omgeving was vertrouwd, de dagen waren gestructureerd en de mensen daar begrepen hem. Andere revalidanten, therapeuten, ze wisten precies wat hij doormaakte. Ik voelde me soms buitengesloten. Want hoe hard ik ook mijn best deed om me in te leven in zijn situatie, het werd me steeds duidelijker dat er iets was wat Koos liever deelde met lotgenoten dan met mij. Ik kon daar met alle moeite van de wereld niets aan veranderen.


Waar moet ik rekening mee houden als mijn partner weer thuis komt wonen?
Pas toen Koos weer thuis kwam wonen werd duidelijk dat onze relatie veranderd was. Het duurde even voordat ik dat onder ogen durfde te zien. We hadden in de maanden ervoor zoveel meegemaakt en zoveel overwonnen. We hadden een duidelijk doel voor ogen en voelden ons een onoverwinnelijk team. Als we deze ellende hadden kunnen trotseren, konden we de hoogste bergen verzetten. Maar toen dienden die eerste bergen zich aan. Nieuwe uitdagingen in onze oude vertrouwde omgeving en we hadden geen idee hoe we erover heen moesten. Er was niemand om ons de weg te wijzen of aanwijzingen te geven.


Welke nieuwe uitdagingen dienen zich aan?
Eén van de dingen die ik het moeilijkst vond om onder ogen te zien, was de verandering in het gedrag van Koos. Ineens was hij veranderd in een man die alleen maar met zijn eigen fysieke herstel bezig was, die zich niet meer kon inleven in mijn situatie en die altijd moe was.


Vanwege restverschijnselen kon Koos zijn baan niet meer uitvoeren. Hij werd duurzaam en volledig arbeidsongeschikt verklaard, zoals dat in officiële termen heet. Koos voelde zich vooral buiten spel gezet. Naast de financiële consequenties die het met zich meebrengt, is hij ook altijd thuis. En dat laatste was voor ons allebei een grote uitdaging.


Op die woensdagavond begon de revalidatie van onze relatie. Wij hebben inmiddels onze weg gevonden in de uitdagingen die op ons af kwamen. Zo leerde ik aan te geven wat ik nodig had, Koos leerde dat revalidatie niet alleen gericht is op zijn eigen fysieke herstel.

 

Marian

 

Lees hier de vorige blog van Marian

 

Marian haar man kreeg op 37-jarige leeftijd een herseninfarct. Dat was voor hem uiteraard heel heftig, maar ook voor haar als partner. Ze worden nu allebei nog steeds geconfronteerd met de restverschijnselen.


Meer artikelen in BeroerteMantelzorgHerseninfarct

Reacties

8

Een herkenbare situatie; zelf 42 jaar, 3 kinderen en mijn man die anderhalf jaar geleden op 42 jarige leeftijd een hersenbloeding kreeg. De echte revalidatie start pas als de deur dicht getrokken is bij het revalidatiecentrum en je volledig thuis bent. Er is helaas geen handleiding voor deze situatie; veel is zelf uitproberen, bespreken, samen en met de kinderen. Het is ons allen overkomen. We zijn er nog lang niet, maar je wilt ook graag ‘gewoon’ verder met leven... Gelukkig hebben wij nu extra begeleiding via NAH professionals, als extra back-up en sparringspartner.


Marieke  |  11-08-2019 13:59 uur

Openhartig, mooi!


Gerdien  |  09-08-2019 07:52 uur

Ze zeggen wel eens bij een ingrijpende gebeurtenis van je levenspartner dat je allebei weer moet genezen. Dit is zeker zo'n verhaal.
Dank je wel, Marian


Corry  |  08-08-2019 20:51 uur

Ik weet niet hoe het voor een partner is. Maar in het revalidatiecentrum voelde ik me het beste meisje van de klas. En als je dan thuis komt kom je er pas achter hoeveel er op je af komt en hoeveel energie dat kost. In het begin alles 3 dubbel checken. Dingen kwijt. alles weer zelf doen. Wat betekent 25x heen en weer lopen omdat je weer wat vergeten bent. Te moe zijn om voor jezelf te zorgen. En dan ben ik er nog goed vanaf gekomen. Koos is mede dankzij zijn harde werken en jouw onvoorwaardelijke steun heel ver gekomen. Fijn dat jullie deze stap zetten hoop dat jullie er samen weer sterker uitkomen!


Lidia Cuijpers   |  08-08-2019 18:15 uur

Hoi Marjan herkenbaar als ex kamer genoot van Koos jullie als partner hebben het niet makkelijk gehad in het begin en nu ook nog niet je partner is niet meer de zelfde persoon waar je verlieft op ben geworden de omhulsel is het zelfde alleen de inhoud is zeer veranderd.
Heb Koos de vorige keer een boekje over hersenz mee gegeven dat is echt wat voor hem ik heb er ook veel baat bij.
Ik vind het knap van jullie zoals jij Elles en andere partners die die er voor knokken om de relatie te redden en niet gelijk de handdoek in de ring te gooien.
Gr ivo


Ivo Vroom  |  08-08-2019 09:43 uur

De modules van Hersenz kunnen goed helpen voor beide! Ca. 2 jarig traject waarbij de partner ook goed begeleid wordt. Ik heb dit pas na jaren gedaan en kan iedereen het aanraden om dit meteen na de revalidatie te doen.


M. Geurts  |  08-08-2019 09:04 uur

dit is zo herkenbaar, ik ben dan niet met een partner, maar het is zoooooooooo moeilijk om gezonde mensen alleen maar om je heen te hebben....ik ben uiteindelijk maar en doe het nog 2x per week naar intrakcontour gegaan dat is een dagbesteding voor mensen met hersenletsels, daar weten ze wat het is en je leerd ook weer heel veel vaardigheden,en je voeld je je gelijkwaardig ik heb er veel aan


saskia  |  08-08-2019 08:22 uur

Mijn partner kreeg op zijn 38e een herseninfarct en ik herken mijzelf zo in jouw verhaal. Mijn partner miste ook het revalidatiecentrum want dit was zijn vertrouwde omgeving en kon zich ook niet inleven in mijn situatie. Inmiddels zijn wij 4 jaar verder en gaat het super goed ondanks dat het aanpassen en vooral veel praten blijft. Blijf aangeven wat je nodig hebt. Heel veel geluk!


Sandra  |  08-08-2019 08:13 uur

Reageer op dit artikel