Home
Actueel
Blogs
Shit happens

Shit happens

Maandag 14 november 2016. Geplaatst onder: Hersenletsel door Rob Stapels

Hallo, ik ben Rob Stapels een sportieve jongeman van 26 jaar. Qua sports doe ik fitness, zwemmen, rolstoel hockey en fietsen. Ik woon ook op mezelf en dat is ook net een sport. Helaas heb ik nog geen baan. Ik wilde graag een blog schrijven over mijn verhaal. Hieronder mijn eerste blog.

 

Yes we waren volleybalkampioen! Ik promoveerde naar de eerste klasse èn ik zou slagen voor mijn 4+5 havo in één jaar. Om dat te vieren zou ik nog eens samen met mijn vrienden uitgaan in een stad waar ik nooit kwam. Zo gezegd zo gedaan. Toen we aan het einde van de avond weer naar huis fietsten, moesten we over een fietsbrug met een haakse bocht. Dus wij een wedstrijdje fietsen, wie als eerste over de brug kwam. Ik als mountainbiker, sprint naar boven, zonder echt naar voren te kijken. Eenmaal boven aangekomen vergeet ik de bocht te nemen en boem! Ik viel over de railing heen. Had ik toch net te vroeg gefeest.

 

Door de val raakte ik in een coma van in totaal drie maanden. Eenmaal uit de diepe slaap, moest ik letterlijk alles opnieuw leren. Ik verhuisde van een revalidatiecentrum naar een "beter" revalidatiecentrum, want daar zouden ze betere therapieën voor mij hebben. Was ik daar eindelijk gesetteld, zeiden ze na een half jaar: ‘Je loopt nog steeds niet, dus we stoppen al jouw therapieën. Je gaat nooit meer praten, lopen en voor jezelf kunnen zorgen!'

 

Mijn ouders namen mij terug naar huis (wat ik niet wilde) en ze wilden het vervolgens zelf met mij proberen om te gaan lopen/fietsen en praten. Daar waar ik werd afgewezen voor een opleiding voor gehandicapten, hebben mijn ouders mij naar een gewone MBO-opleiding gedaan. Ook leerden ze mij hoe ik het beste voor mezelf kan zorgen qua douchen, boodschappen doen en eten klaarmaken. Mijn beste vrienden van voor mijn ongeluk, hebben mij ook gestimuleerd door me uit te dagen!

 

Doordat ik veel oefende met mijn ouders ging ik toch vooruit en kreeg ik weer therapie bij mijn eerste revalidatiecentrum. Ze zeggen wel eens van het een komt het ander.

 

Toen ik weer alles steeds beter kon, wilde ik ook weer op mezelf gaan wonen en dat gebeurde ook. Ik had een nieuwe uitdaging nodig. Toevallig kwam mijn zwemfysio toen opeens met een organisatie aanzetten, die ‘bewegen' onder andere inzet als middel om herstel van hersenfuncties. Speciaal voor jonge mensen met NAH, die een echt doorzettingsvermogen hebben, maar toch vastlopen. Dat sprak mij wel aan. Ik heb mij direct aangemeld. Ik heb met ze gesproken en ik werd "aangenomen". Onder begeleiding van een sport instructeur, moest ik diverse fitness bewegingen doen. Hierdoor verbeterde mijn conditie. Ook werd mijn spasme in mijn rechterarm minder! Daarnaast zijn we bezig met het vinden van een baantje, maar dat komt ook wel goed.

 

Daarom zeg ik altijd shit happens, maar zeg nooit nooit! Want waar een wil is, is een weg.

 

Rob 


Meer artikelen in Hersenletsel

Reacties

10

@ben

Ja dat klot helemaal Ben. Ik mag helaas geen namen op mijn blog plaatsen vandaar!!


Robster (auteur)  |  28-03-2017 13:17 uur

Die organisatie waar de zwemfysio jou op heeft gewezen, dat is toch de Edwin van der Sar Foundation?


ben  |  14-02-2017 12:43 uur

Lekker man!! Misschien moet ik dan ook maar een keer gaan sporten. Een vermindering van spasme is altijd mooi meegenomen!


julian  |  14-02-2017 12:35 uur

Reageer op dit artikel