Watje

Donderdag 30 mei 2019. Geplaatst onder: ADHD door Pip

“Nee Kees, ik ga niet mee naar de markt! Het is te druk in the headquarters (mijn brein), dus ik blijf thuis.” Nu ben ik nogal snel over te halen, zeker als het woord kibbeling valt…

Het is mooi weer en hartstikke druk. Ik zie twee bekenden en ik sla op tilt. Ik probeer Kees uit te leggen dat ik er zelfs misselijk van wordt en ik heb toch een oorpijn. Nee, natuurlijk niet van die geluiden. Ik weet ook niet hoe het komt. Mijn lontje is nu te kort, ik voel het zelf. Weet je, ik heb kiespijn in mijn oor, nee buiten mijn oor, dat botje, zeg maar. Kees zucht, slikt wat in zo te zien en geeft aan dat hij even nadenkt.

 

Inmiddels sta ik met een wildvreemde man naast me te praten, terwijl ik dacht dat Kees naast mij stond. De man moet lachen. Ik wat minder moet ik zeggen.

 

We lopen langs een drogisterij en Kees heeft een goed idee. We gaan watjes halen en stoppen die in mijn oor, dan kan de kou en wind er niet in. Die Kees, briljant! De drogist heeft zelfs wattenbolletjes. Hup afrekenen, wattenbolletje in mijn oor proppen en naar buiten.

 

Niet alleen de pijn trekt weg, maar het dempt ook geluid natuurlijk. “Ik pak nog even een wattenbolletje voor mijn andere oor”, roep ik. Met in elk oor een wattenbolletje gepropt, lopen we verder. Heel enthousiast geef ik Kees aan, dat dit een geweldig idee is. Ik hoor nog alles, maar een stuk gedempter. Ik hoor Kees echt wel, want heel zachtjes zegt hij, “kijk maar niet in de spiegel!” “Kan me niet schelen”, zeg ik. “Dit is super!!”

 

Kees is ook heel blij, geeft hij aan. Ach wat lief dat hij zo meeleeft. Dan hoor ik hem zeggen, “dat scheelt mooi een noise reduction koptelefoon. Weet je al een ander cadeau voor je verjaardag, want die dure koptelefoon heb jij niet nodig!”

 

Pip

 

Lees nu de vorige blog van Pip


Meer artikelen in ADHD

Reageer op dit artikel