Home
Actueel
Blogs
Zeer moeilijk opvoedbaar

Zeer moeilijk opvoedbaar

Vrijdag 11 januari 2019. Geplaatst onder: DepressieTrauma door Saskia Troy

Ondanks dat ik steeds om hulp vroeg voor depressie, trauma en een lichte hersenkneuzing, kwam deze er voor mij niet. Er kwam wel een diagnose Zeer Moeilijk Opvoedbaar die voornamelijk was gebaseerd op de verhalen van mijn incestplegende stiefvader. Mijn afwezige biologische vader werd niet bij de behandeling betrokken. Er kwam een doorverwijzing naar een internaat voor moeilijk opvoedbare kinderen, gebaseerd op een brief vol leugens, vooroordelen en waarbij gebruik werd gemaakt van een klassieke stereotypering.


Er werd over mij geschreven dat ik in de jaren na het coma ongeluk niet meer goed zou presteren op school en dat ik na hetgeen dat was gebeurd geen paard meer zou hebben gereden. Regelrechte leugens. Ik was in de jaren die daarna kwamen erg virtuoos. Juist vlak na het ongeluk ben ik enorm gaan excelleren op sportief gebied. Ik won alle interne competities in de hoogste klasse en ook de Coebergh wisselbeker met mijn Arabische dressuurpony. Verder heb ik in de laatste klas van school de taal- en rekenserie in een keer ingehaald. Ik was verslaafd aan rekenen. Dit met als resultaat een uitstekende CITO score.


Ondanks dat mijn moeder over mij schreef dat ik op dat moment warme vriendschappen en een druk sociaal leven heb gehad, werd er over mij geschreven dat ik me in mijn eentje terug zou zijn gaan trekken op mijn kamer in de jaren vlak na het coma ongeluk. Dit was niet het geval. Ik sprak steeds over mijn vrienden en vriendinnen uit Kralingen en Hillegersberg. Op vakantie in Domburg, Spanje en Frankrijk beleefde ik ook later nog met hen vele avonturen. Mijn moeder vertelde over hoe ik erg veel hield van de twee honden die ik had. Steeds probeerde ik uit te leggen dat ik me schuldig voelde, omdat ik niet meer goed voor mijn honden kon zorgen. Omdat de praktische dingen na het coma ongeluk niet meer zo goed lukten. Ik vertelde over hoe ik het paardrijden dat ik daarvoor elke dag deed miste. Ik had het steeds over de pony die was verkocht. Ik vertelde over het verdriet dat ik hierover heb gehad. Daar werd niet naar geluisterd.


Er werd een criminaliserend Amerikaans psychologisch model van een universiteit gebruikt om mij te diagnosticeren, waarbij het een probleem zou zijn geweest als ik me zou gedragen als iemand van het andere geslacht. Competitief, doelgericht en direct. Ook werden er insinuaties gemaakt over mijn mogelijke lesbische geaardheid. Het zou bijvoorbeeld ongepast zijn dat ik als kind niet met poppen speelde. Ook dit was weer de zoveelste leugen. Ik speelde namelijk als kind graag met poppen. Daarnaast speelde ik graag met mijn treinlandschap, voetbal, blokken, crossfiets, autootjes en konijn.


Op de school voor Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen werd ik als ik teveel vragen stelde over Mussolini, Hitler, de Jodenvervolging of de Tweede Wereldoorlog opgesloten in een kamertje. Een behandeling voor post-traumatische stress van een gecertificeerd traumapsycholoog kwam er niet. Het bleef daarom bij een beetje kletsen met goedbedoelende maar voor het behandelen van kinderen met ernstig trauma niet geschoolde maatschappelijk werkers met zakdoekjes. Verder werd ik geplaatst op een dusdanig laag schoolniveau met leerkrachten die zelf nauwelijks opgeleid waren dat ik me zo ernstig verveelde dat ik bijna dagelijks in de klas in slaap viel.

 

Saskia

 

Lees hier de vorige blog van Saskia


Meer artikelen in DepressieTrauma

Reacties

4

Nog even nagedacht. Nee, ik denk het niet eigenlijk. Veel verantwoordelijkheden met paardrijwedstrijden in teamverband. Coaching van bijrijders. Leidinggevende rol in training voor Nederlandse kampioenschappen als dertienjarige. Deed ik ook al vanaf achtste jaar.
Veel vriendschappelijke contacten met volwassen mensen. Een groot discofeest gegeven waarbij iedereen bleef slapen. Actief met naschoolse activiteiten. En ook de verzorging van mijn pony en honden. Ver vooruit op andere kinderen van dezelfde leeftijd. Veel interesse in filosofie, internationalisering, economie en politiek.

Op dit moment een paar maanden dertien jaar oud.


Saskia   |  12-01-2019 15:41 uur

Ik was elf jaar op het moment van het coma ongeluk maar de problemen begonnen dus na seksuele en ook andere mishandeling en door stiefvader en toen pony werd verkocht en geen dressuurwedstrijden meer. Daarna ook veel last van endometriose en een aan hemofilie gerelateerde aandoening.

Naar het gymnasium gestuurd omdat de brugklas van het lyceum te gemakkelijk zou zijn geweest maar ook daar mishandeling. Daarna in een zware depressie.

Niemand heeft ooit met mij gesproken over emotioneel in dezelfde leeftijd blijven en ik heb daar voor mezelf ook nog geen onderzoek naar gedaan maar verstandelijk niet in ieder geval. Verder op dat moment ook vooral oudere vrienden.


Saskia  |  12-01-2019 14:56 uur

Ben inmiddels een paar keer met een acht gemiddeld afgestudeerd en heb een begin gemaakt met een PhD onderzoek. Ook kwam ik uit een academisch milieu en moeder werkzaam op de universiteit.

Op zich kreeg ik in de buurt Kralingen waar ik woonde altijd begeleiding op het goede niveau op school maar binnen de jeugdhulpverlening zijn de verwachtingen over de kinderen erg laag. Vrachtwagenchauffeur was het hoogst haalbare zeg maar.

Ik denk dat ik mijn eigen capaciteiten op dit moment goed kon inschatten maar dat er een spelletje is gespeeld waarbij ik de schuld kreeg van incest door stiefvader van destijds. Een oedipus complex. Ik heb hier inmiddels bewijs van gevonden en melding gedaan bij de Commissie De Winter.

In een bepaalde leeftijd blijven zitten na een letsel was ik niet mee bekend. Interessant. Ik denk zelf eerder aan trauma van kindermishandeling maar zal hier over nadenken.

Volgens mij was ik ietsje jonger dan leeftijdgenoten. Als puber nog een meisje en geen vrouw zoals sommige anderen.


Saskia  |  12-01-2019 14:48 uur

Reageer op dit artikel