Home
Actueel
Blogs
Zo val je in 'slaap', en zo is de operatie eindelijk voorbij

Zo val je in 'slaap', en zo is de operatie eindelijk voorbij

Donderdag 10 januari 2019. Geplaatst onder: Cavernoom in de hersenstamHersenbloeding door Ellen Hilberts

Toen ik de eerste keer wakker werd, stond de professor naast mijn bed met wel een héle knappe dokter ernaast. Ik zag ze allebei dubbel, driedubbel en heel wazig. Ik was te ver weg om me hier druk over te maken en ik herkende het onscherpe beeld ook van andere operaties. De professor vroeg of ik pijn had, had ik niet. Ik stelde aan hem de allerallerbelangrijkste vraag: "Heeft u alles weggehaald?" "Alles is weggehaald en er zijn geen complicaties geweest. Ik ga nu je ouders bellen. Moet ik nog wat doorgeven?" In tranen antwoorde ik dat dat niet hoefde.

Shit, wel. Ik riep hem terug. "Dokter dokter! Wel! Kunt u de groetjes doen aan de hond, Dex?" De narcose deed zijn werk nog. Ik viel in slaap.


Ik werd wakker toen mijn ouders kwamen. De professor heeft ze rond 15.30 gebeld en ze zijn direct in de auto gestapt. Ik huilde weer, lang. Ik huilde en huilde en was blij dat alles voorbij was. De dokter had mijn ouders hetzelfde goede bericht gegeven, het cavernoom, de vaatafwijking, de boosdoener, het was helemaal weggehaald. Er waren geen complicaties opgetreden en het zag er goed. Voor de zekerheid lag ik wel op de IC, ook omdat op de recovery, de uitslaapkamer, geen plaats meer was. Er was veel geluid, bah.
Ik sliep weer en werd wakker toen ik mijn ouders hoorde zeggen "hier is ze!". Daar, heel wazig, kwam een donkerblauwe jas met een rode sjaal aangewandeld, blond haar met kleine krulletjes, snelle tred, recht op zijn doel af. ARRIAN!!

 

Ik weet ook dat mijn zusje en haar vriend nog zijn geweest, ik zal vast met iedereen hebben gepraat, maar wat ik vooral nog weet is dat ik veel heb gehuild en dat ik veel geslapen heb. De dag zelf leefde ik in een roes, letterlijk.


's Avonds heeft de verpleging mij een tv voor mijn bed geschoven want daar had ik blijkbaar om gevraagd. Ik weet nog dat het dat programma was met 'Cross the line....' en dat ze bij het Zuyderlandziekenhuis waren. Meer weet ik niet meer. Ik heb er nog geen vijf minuten van gezien.

 

Ik huilde de hele nacht. Niet van de pijn, maar van opluchting, bevrijding, blijdschap, verdriet, ongeloof. Ik was er nog, ik voelde ook alles nog. Ik voelde mijn benen, armen, hoofd. Mijn rechterarm tintelde en deed niet goed mee, maar als dat het enige was? Ik mocht in mijn handjes klappen. Al was dat op dat moment een brug te ver...


Op de IC was veel geluid. Ik hoorde geen andere patiënten, wel verpleegkundigen. Ik hoorde apparaten piepen, deuren, personeel, van alles. Slapen deed ik slecht. Het huilen bleef doorgaan.


Donderdagochtend werd ik verzorgd door een hele lieve Belgische verpleegkundige. Ze was geboren in Maaseik, maar woonde nu in Hasselt. Haar gezicht kan ik me niet herinneren. Wel vond ze het geweldig dat alles in mijn toilettas 'nieuw' was. "Oh heerlijk, een nieuwe pot bodycreme. Wil je? Ikke wel. Ze vlechtte mijn haren naar achteren zodat ik gemakkelijker lag. Ik wilde nog niet aan de wond voelen. Er zat sowieso nog een pleister op, maar daar was ik nog niet aan toe.


Ik ontdekte die ochtend van alles. Ik was ondergoedloos omdat ik een blaaskatheter had. Opstaan kon ik even niet en ja, plassen moet. Ik had een neusmaagsonde omdat ik had gevraagd deze tijdens de narcose te plaatsen want mocht de slikfunctie zijn uitgevallen, hoefde ik dat vervelende moment niet weer mee te maken. Ik had flinke blauwe plekken op handen en voeten, ook een stukje op de onderarm. Het infuus zat op een nieuwe plek.


Mijn ouders hadden contact met de verpleging, de knappe arts kwam weer langs en de zaalarts hield me in de gaten. Ik had geen pijn aan de wond zelf, wel had ik hoofdpijn. De logopediste kwam langs zodat we samen wat konden eten. Ik wilde niet weer sondevoeding dus mijn slikfunctie moest het doen. Ik had wel al de hele tijd speeksel weg kunnen slikken, maar ja, wie weet. De logopediste kwam met chocoladepudding (wat een slimmerik) en we gingen aan de slag. En, het lukte!!! Yes, ik kon eten. Heel voorzichtig wat drinken, en ook dat ging. Ik was ontzettend blij dat het lukte en jawel, ik begon weer te huilen. Het leek erop dat de psychologe gelijk ging krijgen.


's Middags kwamen papa en mama, 's avonds Arrian, mijn zusje en haar vriend. Toen mijn ouders net wegwaren, bleek dat ik van de IC af mocht, en naar de afdeling D5 mocht. Gelukkig. Ik zag niet veel op de IC, maar hoorde alles. Omdat ik waarde hecht aan de privacy van de patiënten die er tegelijkertijd met mij lagen en er veel slechter aan toe waren, laat ik in het midden wat ik allemaal heb gehoord.


Een verpleegkundige zou mijn sonde eruit komen halen en gekeken naar de andere twee keer, werd ik nerveus. Arrian (held op sokken) wisselde vlug met Anouk en na een woordenwisseling met de verpleegkundige en een boze blik van de zusjes, was ik mijn sonde kwijt. Het was al na achten toen ik naar de afdeling werd gebracht. Apparaten afkoppelen, Arrian, mijn zusje en vriend mee, spullen mee en hup, naar boven. De IC was namelijk op afdeling 3, dus ik mocht in de lift. De rest met de trap en terug naar mijn 'eigen kamer'. Ik werd op mijn plek gereden, spullen in de kast, laatste checkup, kus en knuf en de drie vertrokken huiswaarts.


Vrijdagochtend werd ik wakker, had enorme hoofdpijn, maar geen wondpijn. De verpleger zette mijn bed rechtop voor de verzorging en ik barstte alweer in huilen uit.

 

Ellen

 

Lees hier de vorige blog van Ellen

 

Ellen blogt ook op haar Facebookpagina Ellen krabbelt - op


Meer artikelen in Cavernoom in de hersenstamHersenbloeding

Reageer op dit artikel