Home
Actueel
Blogs
Computer

Computer

Maandag 13 januari 2014. Geplaatst onder: Beroerte door Eva

Dat is een heel avontuur, als je hersens niet meer willen wat jij wilt. En de computer ook niet, dat is dubbele tegenstand. Maar ik ben niet voor een gat te vangen, ik heb mijn eigen omslachtige methode om er te komen, als ik iets moet hebben op de computer.

Ik heb geleerd met de computer om  te gaan na mijn infarct, dus dat was sowieso wat aanpassen. Toen wist ik nog niet dat er meer aan mankeerde dan ik dacht, het was een verrassing voor me om te merken dat dit niet ging. Ik was gewend dat ik een behoorlijk stel hersens had, en dat ik de meeste dingen wel kon leren.

Met wiskunde heb ik altijd moeite gehad. De leraar begon dan met uitleggen en dan kon ik het nog redelijk volgen. Als hij dan opnieuw hetzelfde ging uitleggen werd het steeds moeilijker en begreep ik het op het laatst helemaal niet meer. Maar op een MMS vinden ze dat heel gewoon, ik was bepaald geen uitzondering. Onze leraar wiskunde had er een benaming voor: ‘hogere wiskunde'. Daaronder valt nu alles wat ik niet kan begrijpen omdat het een logica heeft die niet de mijne is.

Computers: ‘hogere wiskunde.'

 

Ik kan sommige dingen wel, maar dan op de manier die ik het eerst geleerd heb. Als de computer een nieuwe ontwikkeling heeft doorgemaakt, dan loop ik gelijk achter. Ik heb een partner die nog heel veel begrijpt wat ik niet meer kan volgen op dat ding, dus samen komen we er dan nog wel uit. Maar nu is weer een nieuw systeem. En daar is hij ook niet aan gewend, dus hij stelt het zo lang mogelijk uit om er aan te beginnen.

 

De computer wordt gekoesterd en verzorgd, een baby is er niets bij. Want als hij stuk gaat, dan begrijpen we er allebei niets meer van, in dat nieuwe systeem. Dan zijn we allebei evenveel verdwaald, dat is heel ingewikkeld, ik ben benieuwd hoe dat gaat. U hoort nog van de klap.


Meer artikelen in Beroerte

Reacties

3

Ook ik heb een hersenbloeding gehad .op cognitief gebied wist ik bepaalde dingen niet meer ..hoe het werkte en aan moest..maar dank zij intensieve revalidatie van smk,ben ik er bovenop gekomen..moet wel in een structuur blijven,anders raak ik de tel kwijt..mijn karakter is ook verandert.veel emotioneler geworden en veel serieuser..maarbmet dit alles is te leven ..mijn werkgever gaf mij de tijd om terug te komen in mijn oude job.ik dank alle hulpverleners die mij ter zijde gestaan heb
Goretti


Goretti puijn merkus  |  05-02-2014 16:03 uur

Het is inderdaad verschrikkelijk om op een gegeven moment wakker te worden en te merken, dat je niet meer bent wie je ooit was. De hele nieuwe wereld, gaat zó snel en alle apparaten en elektronica zijn gewoon niet meer bij te houden!
Jammer ook, dat je er wél ontzettend afhankelijk van bent geworden (ik) Gelukkig heb ik een man die superhandig is, anders zou ik ook écht verzuipen in de wereld van tegenwoordig! (Mijn revalidatie duurt nu al zo'n 20 jaar en nog steeds ben ik niet klaar)


Jacqueline  |  20-01-2014 13:31 uur

Wat fijn, om te herkennen wat jij schrijft...computers, mobiele telefoons, ipods, digitale fotoapparatuur, na mijn ongeluk kon ik, die altijd apparaten aansloot en uitlegde aan mijn moeder, er niet meer mee overweg, ik 'snap' ze niet, doorzie ze niet, kan het niet onthouden, vergeet het snel, kost veel moeite om met de simpelste stapjes minimaal met de apparaten overweg te kunnen, elke verandering is een ramp voor me. Voorheen had ik een geduldig uitleggende echtgenoot, wat mijn redding was om de technologische ontwikkelingen enigszins bij te kunnen benen. Sinds die er vandoor is, is het bij mij zo goed als stil blijven staan. Elk apparaat dat stuk gaat: jammer, ik kan het niet repareren (tv in mijn slaapkamer geeft ruis, iets met de aansluiting, dat is dan pech..), er komt geen vervanging, en ik schaf nieuwe(re) apparaten maar niet aan, want ik snap ze toch niet...en ik was als hoogst scorende VWO leerling toch echt niet dom, maar zo voel je je wel na een ongeval met hersenletsel...


Marly  |  15-01-2014 15:17 uur

Reageer op dit artikel