Beatrijs: "Lopen, praten, lachen - ik moest alles opnieuw leren" - Verhalen

In november 2021 wordt Beatrijs (nu 32) op de fiets op de Churchilllaan in Amsterdam aangereden door een auto. De bestuurder rijdt door. Een omstander belt 112 en er komt een traumateam. Door zwelling van haar hersenen loopt ze meerdere hersenbloedingen en -kneuzingen op. In het VUmc moet daarom direct een deel van haar schedel worden verwijderd. Na de operatie wordt ze in coma gebracht en volgt een lange periode op de intensive care. “Van de dag van het ongeluk herinner ik me niets. Ik had gewerkt, ben naar een feestje geweest en daarna naar huis gefietst. Dat weet ik alleen omdat het me verteld is.”

Alles opnieuw leren

In december begint Beatrijs met revalidatie in het Daan Theeuwes Centrum in Woerden, gericht op jongeren met ernstig niet-aangeboren hersenletsel (NAH). “Ik moest echt alles opnieuw leren. Lopen, praten, lachen – als ik lachte had ik een scheve lach. Dingen die klein lijken, zoals je arm optillen of een vuist maken, zijn ineens niet vanzelfsprekend. Je lichaam moet alles weer leren.”

Een half jaar later wordt haar schedelbot hersteld. “Tot die dag heb ik geen herinneringen. Misschien is het een soort bescherming van je lichaam. En ik had dagelijks hoofdpijn. Pas toen de botlap was teruggeplaatst, verdween dat.”

Ze woont daarna negen maanden bij haar ouders in Apeldoorn. “Mijn vader heeft me het woordje ‘nog’ geleerd. Ik dacht eerst: dat kan ik niet. Nu denk ik: ik kan het nóg niet.” Teruggaan naar Amsterdam is voor Beatrijs een duidelijke wens. “Mijn hele leven was daar. Studie, werk, vrienden. Daar wilde ik naar terug.”

Erik Scherder Huis

In september 2022 kan ze terecht bij het Erik Scherder Huis in Amsterdam, voor een intensief programma van maandag tot vrijdag. “Het eerste half jaar was ik helemaal kapot. Ik was zó moe. Mijn dag bestond uit het Erik Scherder Huis, eten en slapen.”

Nu is ze nog vier dagen per week in het centrum. Op donderdag heeft ze ruimte voor andere dingen. “Het is nog best veel regelen. Ik zou beginnen met een werkervaringsplek, maar daar heb je veel begeleiding bij nodig en dat lukte helaas niet.” Ze hoopt alsnog een fijne werkplek te vinden. “Dat ik durf te zeggen: ik snap het niet, kun je het uitleggen? Niet dat ik ‘ja’ zeg en later denk: wat moet ik eigenlijk doen?”

Omgaan met overprikkeling

Vermoeidheid en overprikkeling zijn nog steeds bepalend voor haar dagelijks leven. “Ik ga nu op feestjes veel eerder naar huis. Vroeger was ik een van de laatsten. Ik moet veel meer opletten hoe mijn lichaam voelt. Als ik merk dat ik eigenlijk wil slapen, weet ik dat ik naar huis moet.”

Ook initiatief nemen gaat niet meer vanzelf. “Ik was altijd heel spontaan en organiseerde van alles. Die knop is helemaal weg.” Nu doet ze elke maand een spelletjesmiddag met maximaal drie mensen. “Er is een duidelijke eindtijd, iedereen weet waar hij aan toe is. Dat werkt heel goed en geeft rust.” Communiceren over grenzen blijft oefenen. “Ik kan dingen soms mooier maken dan ze zijn. Dan zeg ik dat het goed gaat, terwijl dat eigenlijk niet zo is.”

Het is confronterend dat vriendinnen een partner krijgen of aan kinderen beginnen. “In die fase zit ik helemaal niet, omdat ik nog in het revalidatiehoofdstuk zit. Daar was ik best verdrietig over. Ik heb nu nog zoveel tijd nodig voor andere dingen.” Daten lukt dan ook nog niet. “Ik had even een dating-app, maar het kon soms vier of vijf dagen duren tot ik reageerde.”

De steun van vrienden en familie waardeert ze enorm. “Ik heb zoveel liefde om mij heen. Het is vervelend om zoveel hulp nodig te hebben, maar ook heel mooi dat vrienden en familie dat graag doen. De invulling van vriendschappen is anders, maar ze zijn er nog steeds.”

Bijna een jaar na het ongeluk rennen vrienden en familieleden voor Beatrijs de halve marathon van Amsterdam en halen ruim 45.000 euro op voor de Hersenstichting. “Ik vond het zó mooi dat ze dat allemaal deden.”

Perspectief

Inmiddels heeft Beatrijs haar opleiding tot evenementenorganisator afgerond. “Daar ben ik heel trots op. Mijn zelfvertrouwen heeft een flinke klap gekregen, dus dit voelde als: zie je wel, ik kan het.” Ze sport ook weer, zingt, tekent en volgt creatieve lessen. “Dat creatieve stuk in mijn hoofd gebruiken, daar word ik rustig van.”

Ze vertelt graag haar verhaal, omdat ze zelf niet wist dat NAH bestond. “En ik gun anderen dat ze zien: je kunt eruit komen. Een ongeluk is een dieptepunt, absoluut. Maar met de juiste hulp en door hard te werken kan je leven weer verbeteren. Ik ben er nog niet, maar ik ben er al best goed uitgekomen. En als iemand zich hierin herkent en denkt: hoe moet dit ooit? Dan hoop ik dat mijn verhaal laat zien dat er perspectief is.”

Hersenstichting Collecteweek

Tienduizenden vrijwilligers collecteerden van 26 januari t/m zaterdag 31 januari 2026 voor de Hersenstichting, zowel langs de deuren als online. We willen iedereen bedanken voor de steun, inzet en mooie berichten! Heb je de deur-aan-deur collectant gemist?