Jesse: "Vroeger deed ik alles tegelijk, nu kies ik wat me energie geeft"

In oktober 2021 gaat Jesse (31) uit Harreveld mountainbiken. Na zo’n dertig kilometer komt hij ten val. Wat er precies gebeurt, weet hij niet meer – dat stuk is hij kwijt. Hij fietst nog naar huis, maar zijn vriendin ziet dat er iets mis is en belt het ziekenhuis. Daar blijkt dat Jesse een hersenschudding heeft. “Ik dacht: twee, drie weken en dan ben ik er wel weer.” Maar Jesse houdt er niet-aangeboren hersenletsel (NAH) aan over en kan steeds minder prikkels verdragen. “Op een gegeven moment kon ik eigenlijk gewoon niks meer.”

Proberen door te gaan

Op zijn werk probeert Jesse door te gaan, maar het lukt nauwelijks. “Ik werkte in blokken van iets meer dan een uur, met steeds tussendoor een wandeling of rust. Aan het einde van de dag was ik negen of tien uur bezig geweest, maar had ik misschien vijf uur gewerkt. Ik was aanwezig, maar echte output was er niet.”

Jesse leert in verschillende behandelingen prikkels uit de weg te gaan om niet overprikkeld te raken. “Maar dat voelde voor mij als symptoombestrijding. Ik dacht steeds: is dit het dan? Moet ik mijn hele leven aanpassen om af en toe iets leuks te kunnen doen? Dat is niet hoe ik wil leven.” Hij vindt uiteindelijk een behandeling die het anders aanpakt. “Daar werd je juist overladen met prikkels om nieuwe verbindingen aan te leggen. Na een paar dagen zag ik al verschil. Door die behandeling ben ik weer tot zo’n tachtig procent van het oude normaal gekomen. Ik kan weer spontaan leuke dingen doen.”

De klap komt later

Wat Jesse lastig vindt, is dat klachten vaak vertraagd komen. “Ik kan op een dag te veel doen en pas twee dagen later krijg ik de klap.” Vooral in sociale situaties merkt hij dat overprikkeling een uitdaging blijft. “In kleine groepjes gaat het goed, maar als er veel mensen zijn hoor ik alle gesprekken tegelijk. Het filter in mijn hoofd werkt niet goed meer.” Door eerder rust te nemen, probeert hij te voorkomen dat het te veel wordt. “Op een feestje ga ik tussendoor even naar buiten. Als ik dat op tijd doe, kan ik het langer volhouden en heb ik er later minder last van.”

Ook bewegen helpt hem. “Naar mijn werk fiets ik, zodat mijn hersenen ’s ochtends goed doorbloed raken. Als ik veel beweeg, kan ik meer prikkels verwerken. Als ik na een werkdag nog iets wil doen, doe ik even een powernap of wat ademhalingsoefeningen.”

Acceptatie en bewuster kiezen

Volledig herstel verwacht Jesse niet meer, en dat heeft hij geaccepteerd. “Het is goed zo. Nu ben ik bewuster met dingen bezig. Waar ik vroeger alles tegelijk deed, kies ik nu wat me energie geeft. Ga ik naar dat feestje, of maak ik die lange fietstocht?”

Ook in vriendschappen kiest Jesse bewuster. “Je leert wie je echte vrienden zijn. In die mensen steek ik mijn energie. De rest laat ik los.” Die energie wil hij ook graag hebben voor zijn pasgeboren dochter. “Het geeft me rust, en energie op een andere manier. Al is het ook spannend hoe mijn lichaam zal reageren op bijvoorbeeld slaaptekort.”

Niet alles is te zien

De onzichtbaarheid maakt het leven met NAH moeilijk. “Mensen vullen snel in hoe het met je gaat, op basis van wat ze zien. Toen ik weer een rondje ging fietsen, dachten mensen: hij kan weer fietsen, dus het gaat goed. Maar ze zien niet wat ik daarvoor laat, of hoe lang ik moet herstellen.” Dit besef heeft hem ook anders naar anderen laten kijken. “Ik ben minder snel gaan oordelen. Je weet niet wat er bij iemand speelt.”

Jesse hoopt dat er meer onderzoek komt naar verschillende behandelmethodes. “Wat voor de één werkt, werkt niet voor iedereen. Ik hoop dat meer mensen de kans krijgen om iets te vinden dat hen helpt.” Daarom zet hij zich in voor de collecte van de Hersenstichting, eerst als collectant, later als organisator in zijn buurt.

Hersenstichting Collecteweek

Van maandag 26 januari t/m zaterdag 31 januari 2026 is onze collecteweek en halen wij geld op voor meer hersenonderzoek om hersenaandoeningen te behandelen. Ook zetten wij ons in om hersenaandoeningen te voorkomen.