Op reis met NAH

Op vakantie gaan is voor veel mensen iets om naar uit te kijken. Voor mij brengt het naast enthousiasme ook altijd vragen met zich mee. Hoe ga ik om met alle prikkels? Houd ik de drukke dagen vol? En wat doe ik als mijn hoofd aangeeft dat het genoeg is?

Sinds mijn herseninfarct leef ik met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Mijn vriendin heeft ook NAH. Dat betekent dat we allebei weten hoe snel een dag vol indrukken veel energie kan kosten. Toch wilden we ons daardoor niet laten tegenhouden.

Deze lente maakten we samen een rondreis van veertien dagen door Egypte. Een reis die al jaren op mijn verlanglijstje stond. Als kind keek ik vol bewondering naar de film The Mummy. De piramides, farao’s en mysterieuze tempels spraken enorm tot mijn verbeelding. Nooit had ik gedacht dat ik daar ooit zelf zou rondlopen.

Verwondering geeft energie

Eén van de eerste hoogtepunten was het bezoek aan de piramides van Gizeh. Ik had ze al honderden keren gezien op televisie en in boeken, maar toen ik er eindelijk zelf stond, voelde het compleet anders. Pas als je naast die enorme kalkstenen blokken staat, besef je hoe indrukwekkend ze werkelijk zijn.

Wat mij tijdens de hele reis opviel, was dat verwondering soms sterker kan zijn dan vermoeidheid en overprikkeling. Natuurlijk kostten de dagen energie. We maakten veel mee en zagen ontzettend veel. Maar juist op de momenten dat ik door een eeuwenoude tempel liep of uitkeek over de piramides, verdwenen de prikkels vaak naar de achtergrond. Mijn aandacht ging volledig op in wat ik zag.

Prikkels horen er ook bij

Dat betekent niet dat alles vanzelf ging. Caïro was bijvoorbeeld behoorlijk intens. Het verkeer leek één grote chaos. Overal hoorde je getoeter. Scooters, auto’s en tuktuks reden door elkaar heen. In de smalle straatjes probeerden verkopers je winkels in te krijgen en overal gebeurde wel iets. Voor iemand met NAH kan dat behoorlijk veel zijn.

Ik merkte dat mijn energie sneller opraakte dan vroeger. Gelukkig hoefde ik dat niet uit te leggen aan mijn vriendin. Wij voelden elkaar precies aan wanneer we even rust nodig hadden. Soms was één blik genoeg. Dat is misschien wel één van de voordelen van samen reizen terwijl je allebei NAH hebt. Je begrijpt elkaar zonder veel woorden.

Niet alles willen doen

Tijdens de reis merkte ik opnieuw hoe belangrijk het is om goed naar mijn lichaam te luisteren. Vroeger had ik waarschijnlijk geprobeerd om alles mee te pakken. Tegenwoordig weet ik dat een vakantie geen wedstrijd is. Je hoeft niet ieder moment maximaal te benutten om een geweldige reis te hebben. Juist door af en toe bewust rust te nemen, kon ik veel meer genieten van de momenten die echt bijzonder waren. Dat gaf rust. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook tijdens de reis.

Een ochtend die ik nooit meer vergeet

Als ik één moment uit de reis moet kiezen, dan is het de ballonvaart boven Luxor. Om kwart voor vijf ging de wekker. Nog voor zonsopkomst stonden we in de mand van een luchtballon. Langzaam stegen we op. Onder ons lagen de Nijl, groene akkers, tempels en de woestijn. Het was opvallend stil.

Toen de zon langzaam boven de horizon verscheen, kleurde het landschap goud. Naast mij stond mijn vriendin. Haar gezicht straalde. Deze ballonvaart stond al jaren op haar bucketlist. Dat we dit samen konden beleven, voelde heel bijzonder.

Kleine herinneringen

Tijdens onze reizen nemen Lindy en ik altijd een klein steentje mee naar huis. In Sicilië was dat een stukje lava van de Etna. In Egypte vonden we een klein steentje bij de piramides. Voor iemand anders stelt zo’n steentje misschien weinig voor. Voor ons vertelt het een verhaal. Iedere keer als we ernaar kijken, zijn we weer even terug op die plek.

Wat deze reis mij leerde

Mensen vragen weleens of reizen met NAH niet te zwaar is. Mijn antwoord is dat het soms inderdaad meer voorbereiding vraagt. Ik moet beter naar mijn lichaam luisteren dan vroeger. Rustmomenten zijn belangrijk om het vol te houden. Maar ik heb ook geleerd dat NAH niet betekent dat dromen moeten verdwijnen.

Voor mij was Egypte veel meer dan een reis langs piramides en tempels. Het was een bevestiging dat er, ook met NAH, nog ontzettend veel mogelijk is. Niet door mijn grenzen te negeren, maar juist door ernaar te luisteren. En misschien is dat wel de belangrijkste les die ik uit Egypte heb meegenomen.

Soms hoef je je dromen niet los te laten. Soms hoef je alleen een andere manier te vinden om ze waar te maken.

Lees hier de vorige blogs van Eric

Eric kreeg een aantal jaar geleden een herseninfarct. Door zijn hersenbeschadiging is er veel veranderd, ook zijn persoonlijkheid. Op zijn eigen website schrijft hij blogs over zijn ervaring met een niet-aangeboren hersenletsel. Op Instagram deelt hij nog meer persoonlijke verhalen.