Voor het eerst… verblijven in het ziekenhuis

Ik ben natuurlijk wel eens in het ziekenhuis geweest, bijvoorbeeld op bezoek bij iemand, voor een afspraak bij een specialist of voor een kleine ingreep. Maar na mijn herseninfarct bleef ik er voor het eerst als patiënt slapen. En dat, net als bij de ambulance, in twee landen: Frankrijk en in Nederland.

Overeenkomsten

Veel dingen waren hetzelfde in beide ziekenhuizen. Zo heb ik in beide een eigen kamer gehad. In het ziekenhuis in Frankrijk waren op de afdeling voornamelijk eenpersoonskamers. En in Nederland moest ik in quarantaine omdat ik uit een buitenlands ziekenhuis kwam, met als voordeel dat ik daardoor een eigen kamer had.

Daarnaast ben ik geholpen door kundige en vriendelijke artsen en specialisten. En ik maakte direct kennis met allerlei onderzoeken die ik ook nog nooit had gehad. Van een CT-scan en MRI tot een hartonderzoek en uitgebreid bloedonderzoek. Ook kreeg ik hulp van een fysiotherapeut, diëtist en ergotherapeut. In beide ziekenhuizen hebben ze er alles aan gedaan om mij zo goed mogelijk te behandelen en om het risico op een nieuw infarct zo laag mogelijk te houden.

Verschillen

Maar er waren ook best wat verschillen tussen Nederland en Frankrijk. Zo was het uitzicht vanaf mijn kamer in Frankrijk echt prachtig: mooie bergen, bomen met vogels en weilanden. Het was ontzettend mooi om naar te kijken. In Nederland daarentegen keek ik uit op een bouwplaats en een rotonde. Dat was wel even een overgang na mijn tijd in Frankrijk.

Ook het eten was erg verschillend. In Frankrijk zat er zowel bij de lunch als bij het diner kaas. Soms een stukje Gouda of blauwschimmelkaas, maar ook een kaasquiche. Heerlijk voor een kaasliefhebber zoals ik. In Nederland kreeg ik geen extra kaas, maar ik kon daar wel zelf kiezen wat ik wilde eten. Daarnaast kreeg ik ’s ochtends en ’s middags nog een lekkere tussendoor-snack.

Ongewenst gevoel

Het grootste verschil zat voor mij in het verplegend personeel. Omdat ik de Franse taal niet machtig ben en de meeste verpleegkundigen in Frankrijk geen Engels spraken, merkte ik dat het personeel niet graag bij mij kwam. Daarnaast duurde de repatriëring vanuit Frankrijk door omstandigheden lang, waardoor ik het gevoel kreeg dat ze me liever kwijt dan rijk waren. In mijn gedachten zijn mensen die in de verpleging werken empathische personen, maar dat heb ik in Frankrijk niet zo beleefd. Ik heb me daar vaak genegeerd, alleen en ongewenst gevoeld.

Hoe anders was dat in Nederland. Daar kwam ik werkelijk in een warm bad terecht. Alle oprechte belangstelling, de gezellige praatjes en de uitleg over wat er precies gebeurd was, waren precies wat ik nodig had na mijn tijd in Frankrijk.

Belang van menselijk contact in de zorg

Door mijn herseninfarct ben ik onverwacht in twee verschillende ziekenhuizen terechtgekomen. Beide hebben mij medisch goed geholpen, maar deze ervaring heeft mij vooral laten zien hoe belangrijk het menselijk contact in de zorg is. Soms zit het verschil niet in de behandeling, maar in hoe je je als patiënt gezien en gehoord voelt. Juist aandacht, uitleg en begrip kunnen voor iemand die zoiets ingrijpends meemaakt, een wereld van verschil maken.

Debby kreeg in juli 2023 op 49-jarige leeftijd, geheel onverwacht, tijdens een wandelvakantie in Frankrijk een herseninfarct. Aan 1 kant, vanaf haar oog tot aan haar tenen, was ze verlamd. Lichamelijk is Debby inmiddels goed hersteld, maar de mentale gevolgen zijn groter. Op dit moment is Debby nog aan het onderzoeken wat er wél mogelijk is. Haar ‘nieuwe leven’ omschrijft ze nu in deze persoonlijke blogs.

Lees hier alle blogs van Debby