“Je ziet niets aan Guusje. Toch veranderde een hersenschudding haar hele leven.” 

“Als iedereen nou eens zou vragen: ‘Hoe gaat het écht met je? En kan ik iets voor je doen?’ Alleen al die oprechte vraag zou zoveel verschil maken.” 

Wanneer Tamara op 22 augustus het IJsselmeer over zwemt tijdens Swim4Brains, doet ze dat niet alleen voor de uitdaging. Ze zwemt voor haar oudste dochter Guusje. En voor alle jongeren die leven met niet-aangeboren hersenletsel (NAH).  

“Je ziet bijna niets aan haar. Maar haar leven is compleet veranderd.” 

Eén telefoontje veranderde alles 

Tamara en haar man zouden voor het eerst samen een nachtje weggaan, terwijl hun dochters thuisbleven.  

“Guusje was onderweg naar huis uit school, maar het duurde langer dan normaal. Ik keek via Find My iPhone waar ze was en zag dat ze al een tijd op dezelfde plek stond. Eerst dacht ik nog dat ze met iemand stond te praten.” Toen Guusje niet reageerde op telefoontjes of berichten, sloeg de twijfel toe. 

“Ik belde nog één keer. Toen nam een politieagent op.” Guusje was aangereden door een bestuurder die haar over het hoofd had gezien. Ze was bewusteloos geweest en lag inmiddels in de ambulance.  

“Ik heb alleen maar geroepen: ‘Nee, nee, nee. Ik wil naar mijn dochter.'” Vanaf dat moment veranderde alles. 

“We dachten: een week rustig aan” 

In het ziekenhuis bleek dat Guusje een hersenschudding, een hersenbloeding en meerdere breuken in haar gezicht had. Wél mocht ze na een nacht in het ziekenhuis te hebben overnacht naar huis. “We kregen te horen: houd haar een weekje thuis en probeer daarna rustig weer naar school te gaan.” Maar thuis bleek de werkelijkheid heel anders. 

“Ze lag drie weken in een donkere slaapkamer. Alles was te veel. Licht. Geluid. Bezoek. We zagen dat haar klachten veel ernstiger waren dan we hadden verwacht.” 

Voor Tamara begon een zoektocht. “Ik ben zelf neurologen gaan bellen, omdat ik voelde dat er iets niet klopte. We kwamen erachter dat er helemaal geen standaard herstel bestaat na een hersenschudding. Pas toen besefte ik hoeveel onbegrip er eigenlijk is over een hersenschudding.”  

Je ziet het niet 

Guusje probeert haar leven stap voor stap weer op te pakken. Ze gaat naar school, heeft een bijbaan in een bakkerij en gaat op goede dagen op stap met vriendinnen. De ene dag gaat het beter dan de andere. 

Aan de buitenkant lijkt er soms weinig aan de hand. Juist bij niet-aangeboren hersenletsel zijn veel gevolgen onzichtbaar. “Ze is pas achttien, maar ligt bijna iedere avond om negen uur op bed. Niet omdat ze wil slapen, maar omdat ze eerst moet ontprikkelen.” 

Na een drukke schooldag is haar energie vaak op. Toetsweken, sociale afspraken of een werkdag vragen veel van haar. Soms kiest ze er bewust voor om tóch iets leuks te doen, ook al weet ze dat ze daarna een paar dagen moet bijkomen. “Dat sociale vinden we zó belangrijk.” 

Juist daarom hoopt Tamara op meer begrip. “Voordat dit ons overkwam dacht ik zelf ook: een hersenschudding, dan doe je toch gewoon even rustig aan. Nu weet ik dat de gevolgen levensveranderend kunnen zijn. Mensen zien niet hoeveel energie één schooldag kost.”  

Niet machteloos toekijken 

Toen Tamara hoorde over Swim4Brains hoefde ze niet lang na te denken. “Ik dacht: dit kan ík doen.” 

Ze zwemt de oversteek samen met haar jongste dochter Cato, die haar vanaf de begeleidingsboot coacht. “Cato heeft van dichtbij gezien wat het met haar zus doet. Zij wil ook dat mensen meer begrip krijgen.” 

Voor Tamara gaat Swim4Brains over veel meer dan zwemmen. “Als er door mijn verhaal één arts, één therapeut of één gewone burger anders gaat kijken naar iemand met een hersenschudding, dan is dat voor mij al winst.” 

Een belangrijke druppel 

Tamara hoopt dat haar verhaal anderen laat zien dat hersenletsel veel verder gaat dan wat zichtbaar is. “Vraag gewoon eens: ‘Hoe gaat het écht met je?’ Dat kan zoveel betekenen.” 

En wie zelf iets wil doen? ” Niets doen kan altijd nog. Je hoeft niet per se mee te zwemmen. Je kunt ook vrijwilliger worden, collecteren, doneren of zelf een actie starten voor de Hersenstichting die bij jouw situatie past. Het is misschien een druppel op een gloeiende plaat, maar wel een hele belangrijke druppel.” 

Waarom dit belangrijk is 

Voor Guusje hoopt Tamara vooral dat de toekomst weer steeds een beetje groter wordt. Dat ze straks kan gaan studeren in Groningen, haar eigen weg vindt en vooral weer vooruit kan kijken. 

Juist in de eerste periode na een hersenschudding kan passende zorg veel verschil maken. Daarom investeert de Hersenstichting in onderzoek naar betere zorg voor jongeren met niet-aangeboren hersenletsel. Zo werken we aan betere begeleiding, meer kennis en een toekomst waarin jongeren sneller de juiste hulp krijgen. 

Ook in beweging komen? Met Swim4Brains zetten deelnemers zich in voor mensen zoals Guusje. Met een donatie steun je onderzoek naar betere zorg én help je mee aan meer begrip voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. 

Je kan de actie van Tamara hier steunen.