Oproep

Dit is een oproep. Een oproep aan alle mensen die niet leven met hersenletsel. Dat is 96% van de bevolking, dus let op, jullie allemaal.

Als je aan iemand met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) vraagt wat hij of zij eigenlijk voor klachten ervaart, en diegene probeert daar zo eerlijk en duidelijk mogelijk op te antwoorden, reageer dan niet met: ‘Oh, maar dat heb ik ook altijd.’

Please. Doe het niet. Ook al is het misschien waar. Misschien vind jij ook je tablet terug in je sokkenla. Of misschien kijk jij ook voor de derde keer dezelfde film, omdat je steeds vergeet dat je hem al hebt gezien. Misschien dat jij ook nooit kan onthouden welke dag het is, of hoe de kinderen van je vriendin ook alweer heten. Misschien is tijd voor jou net zo’n abstract begrip als voor mij. Wie weet heb jij ook een heel klein mentaal batterijtje, wat leegloopt na twee uur inspanning. Het kan zelfs zijn dat jij, net als ik, als je moe bent moet huilen omdat de hond niet luistert. Dat kan allemaal.

Je voelt je niet serieus genomen

Maar dan nóg: vraag jezelf af of wij dat op dat moment willen horen. Het is vaak al heel lastig om je cognitieve klachten onder woorden te brengen. Heb ik er dan wat aan om te horen dat jij dat ook hebt? Nee. Ik word er onzeker van. Het geeft me namelijk het gevoel dat ik me aanstel. Dat waar ik tegenaan loop eigenlijk heel normaal is, dat iedereen dat heeft en het niks met hersenletsel te maken heeft. Voor mijn gevoel wordt mijn aandoening gebagatelliseerd. Ik voel me niet serieus genomen. Het resultaat? De volgende keer mompel ik weer iets over concentratie en houd ik de rest voor mezelf.

Vroeger was het anders

Misschien lopen we inderdaad tegen dezelfde dingen aan. Sommige mensen zijn nou eenmaal van zichzelf al heel chaotisch, of hebben weinig energie. Maar probeer je dan te bedenken dat dit voor ons – mensen met NAH – niet altijd de standaard was. Ooit was ik wél scherp. Ooit was mijn mentale batterij van flink formaat. Vroeger had ik energie voor tien. En dan is het wel slikken, als dat ineens verandert. Want in je hart ben je nog steeds dezelfde, maar je hoofd werkt niet meer mee. Het voelt kwetsbaar om daarover te vertellen. Heel eventjes zet je je masker af. En als je dat doet, dan wil je eigenlijk alleen maar horen: ‘Goh, wat vervelend voor je.’ En dat jij je sleutels laatst terugvond in de koelkast, dat hoor ik dan heel graag een andere keer.

Mijke kreeg een aantal jaar geleden te horen dat ze een hersentumor had. Deze is verwijderd en bleek gelukkig goedaardig. Maar sindsdien moet zij leven met de gevolgen van hersenletsel. Ze werkt niet meer als verloskundige en heeft onder andere een heel kleine batterij en een hoge prikkelgevoeligheid.

Lees hier de vorige blogs van Mijke