Toen mijn werk na mijn herseninfarct een andere richting kreeg

Voor mijn herseninfarct werkte ik in de verkoop. In de loop der jaren heb ik verschillende functies gehad. Ik werkte onder andere in de witgoed, telecom en auto’s. Mijn laatste functie was een binnendienstfunctie in de noodverlichting. Verkopen zat in mijn bloed. Ik hield van het contact met klanten, het behalen van doelen en het gevoel dat je ergens naartoe werkt.

Mijn droom was altijd om accountmanager te worden. Ik zag het al voor me: onderweg naar klanten, afspraken door het hele land, een mooie leaseauto voor de deur en elke dag op pad. Voor mij hoorde dat bij succes. Werken betekende vooruitgaan.

Tot mijn herseninfarct.

Toen het nog niet duidelijk was wat er gebeurd was

Toen ik mijn infarct kreeg, was in eerste instantie niet duidelijk dat het om een herseninfarct ging. De artsen dachten eerst aan een zware migraineaanval. Dat was ook niet zo vreemd, want ik had al langere tijd veel last van migraine en liep daarvoor al bij een neuroloog. Er stond al een afspraak gepland voor een MRI-scan om mijn migraine verder te onderzoeken. Op de dag dat ik mijn infarct kreeg, ben ik uiteindelijk naar huis gestuurd met de boodschap dat het waarschijnlijk een heftige migraineaanval was geweest. Ik stond daardoor drie dagen later alweer op mijn werk. Pas later, toen de MRI-scan werd bekeken, bleek dat ik in werkelijkheid een herseninfarct had doorgemaakt.

Langzaam begonnen de klachten

In het begin wilde ik vooral doorgaan. Werken voelde als iets normaals en ik dacht dat alles vanzelf weer goed zou komen als ik mijn ritme oppakte. Maar na verloop van tijd begon ik de bekende klachten te krijgen die veel mensen met niet aangeboren hersenletsel herkennen. Overprikkeling, vermoeidheid en moeite om goed uit mijn woorden te komen. Hoe snel dat precies ging, weet ik niet meer. Het begon vrij geleidelijk, maar langzaam merkte ik dat het steeds meer invloed kreeg op mijn werk. Concentreren kostte meer energie en drukte om me heen had veel meer invloed op mij dan ik gewend was.

Wanneer werk niet meer hetzelfde voelt

Mijn werkgever zag dat het niet helemaal goed ging en besloot me over te plaatsen naar een rustigere plek binnen het bedrijf. Daar was ik op dat moment dankbaar voor. Het gaf me de kans om door te blijven werken, maar met minder druk. Toch merkte ik dat het niet genoeg was. Toen het werk op die plek weer drukker werd, begonnen mijn klachten steeds meer de overhand te nemen. Mijn hoofd raakte sneller vol en ik kreeg last van paniekaanvallen. Dat waren momenten waarop ik merkte dat mijn lichaam en mijn hoofd simpelweg niet meer konden wat ze vroeger konden.

Herstel en een nieuwe weg vinden

Daar ging een heel proces aan vooraf. In die periode ben ik ook afgekeurd. Dat was een moeilijke fase, omdat het voelde alsof mijn leven even stil kwam te staan. Pas toen het na verloop van tijd wat rustiger werd in mijn hoofd, begon ik voorzichtig weer na te denken over werk. Niet zoals het vroeger was, maar over wat nog wel mogelijk was.

Ik besloot contact op te nemen met het UWV. Ik wilde onderzoeken of zij mij konden helpen om opnieuw te kijken naar wat haalbaar was. Via het UWV ben ik uiteindelijk bij mijn huidige werkgever terecht gekomen. Daar werk ik nu in webcare. Dat is totaal ander werk dan wat ik vroeger deed in de verkoop. En toch past het nu beter bij mij dan ik ooit had gedacht.

Werk dat past bij hoe mijn brein werkt

Mijn werk ziet er tegenwoordig heel anders uit dan vroeger. Ik werk vanuit huis en heb boven mijn eigen kantoor ingericht. Dat alleen al zorgt voor rust. Geen drukke kantooromgeving en minder prikkels om me heen. Ook werk ik alleen in de ochtenden en minder uren dan voor mijn herseninfarct. Dat klinkt misschien als een stap terug, maar voor mij voelt het juist als balans. Werk en privé zijn beter in evenwicht en ik kan mijn energie beter verdelen. Dat betekent niet dat alles altijd makkelijk gaat. Leven en werken met NAH vraagt nog steeds om goed luisteren naar mijn lichaam en mijn hoofd. Maar ik heb wel een manier gevonden die voor mij werkt.

Wat ik onderweg heb geleerd

Door deze verandering in werk heb ik veel over mezelf geleerd. Misschien wel het belangrijkste is dat het essentieel is om je klachten serieus te nemen. In het begin wilde ik vooral doorgaan, omdat ik dacht dat dat van mij verwacht werd. Maar na verloop van tijd merkte ik dat het veel belangrijker is om goed te luisteren naar wat je lichaam en je hoofd nodig hebben. Het heeft mij geleerd dat je jezelf de tijd moet geven. Herstellen en opnieuw ontdekken wat werkt, gaat niet snel. Soms moet je eerst een stap terug doen om later weer vooruit te kunnen. Werk hoeft er ook niet meer hetzelfde uit te zien als vroeger. Het belangrijkste is dat het past bij wat jij nodig hebt en bij wat je aankunt.

Dankbaarheid voor wat er wel is

Door dit alles ben ik ook veel dankbaarder geworden. Vroeger was ik behoorlijk gevoelig voor materiële dingen. Dat speelde een grotere rol in mijn leven dan nu. Tegenwoordig kijk ik daar anders naar. Natuurlijk zijn er nog steeds dingen die ik mooi vind, maar het is niet meer waar het om draait. Ik kan nu veel meer genieten van kleine dingen, zoals wat ik buiten zie in de natuur. Ik heb een lieve vriendin, een lieve hond en goede mensen om mij heen. Veel meer dan dat heb ik eigenlijk niet nodig.

Werk kan veranderen, maar betekenis blijft

Mijn werk na mijn herseninfarct ziet er totaal anders uit dan ervoor. Mijn droom van vroeger heeft een andere vorm gekregen. Maar dat betekent niet dat er geen toekomst meer is. Soms betekent het alleen dat je een andere weg moet vinden. Een weg die beter past bij wie je nu bent. Tegelijk weet ik ook dat dit voor iedereen anders is. Ieder mens met NAH heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen klachten en zijn eigen tempo. Wat voor de één werkt, hoeft voor een ander niet hetzelfde te zijn. Maar als ik één ding heb geleerd, dan is het dat het belangrijk is om goed naar jezelf te luisteren. Om de tijd te nemen en te zoeken naar wat bij jou past. Want werk hoeft niet hetzelfde te blijven om waardevol te zijn.

Misschien ziet de weg er anders uit dan je ooit had gedacht, maar dat betekent niet dat er geen mooie bestemming meer is.

Lees hier de vorige blogs van Eric

Eric kreeg een aantal jaar geleden een herseninfarct. Door zijn hersenbeschadiging is er veel veranderd, ook zijn persoonlijkheid. Op zijn eigen website schrijft hij blogs over zijn ervaring met een niet-aangeboren hersenletsel. Op Instagram deelt hij nog meer persoonlijke verhalen.