Voor het eerst… met een ambulance mee

Na mijn herseninfarct maakte ik een heleboel dingen voor het eerst in mijn leven mee. Zo zat ik voor het eerst in een ambulance. En ik pakte het meteen grondig aan, want anderhalve week later mocht ik deze ervaring nog een keer beleven.

Mijn eerste ambulancerit was in Frankrijk. Toen ik, direct na het infarct, half verlamd langs de kant van de weg lag, wist ik meteen dat er snel hulp moest komen. Mijn man rende naar een Franse tuinman toe, die wij even daarvoor waren gepasseerd, aangezien wij beiden geen woord Frans spreken. Die man zorgde ervoor dat de hulpdiensten met grote spoed naar de juiste locatie kwamen.

De ambulance was niet geel zoals in Nederland, maar rood. In Frankrijk komt bij ongelukken in de bergen blijkbaar de brandweer, omdat dit moeilijk bereikbare gebieden zijn. Er waren drie brandweermannen aanwezig, waarvan er één speciaal was meegekomen omdat hij Engels sprak.

Snelle ambulance met loeiende sirene

De rit in de ambulance ging ontzettend snel. Als een soort Max Verstappen slingerden we over bergwegen naar het ziekenhuis. We hebben 35 minuten gedaan over een traject waar mijn man ruim een uur over deed. Soms ging de sirene aan, soms bleef het stil, wat mijn man, die niet mee mocht met de ambulance, erg onrustig maakte. Op weg naar beneden vanuit de bergen werd in het begin bij bochten even de sirene aangezet. Toen we eenmaal beneden in het dorp waren, bleef de sirene constant loeien. Omdat mijn man niet kon zien waar wij reden, schrok hij enorm toen de sirene niet meer stopte. Hij dacht: nu is het echt foute boel. Gelukkig hebben de 3 brandweermannen hebben ervoor gezorgd dat ik zo snel mogelijk en veilig in het ziekenhuis aankwam.

Tweede ambulancerit naar Nederland

Anderhalve week later volgde mijn tweede rit. Met een Nederlandse ambulance werd ik vanuit het Franse ziekenhuis overgebracht naar een ziekenhuis in Nederland. Na de periode in het Franse ziekenhuis, waar niemand Nederlands sprak en bijna niemand Engels, was ik dolblij om weer mijn eigen taal te horen. Na alles wat er gebeurd was, voelde dat ineens extra vertrouwd.

Het was een lange rit, maar wel een fijne. Ik kon gezellig kletsen met de twee ambulancemedewerkers en heerlijk slapen wanneer ik moe was. Onderweg kreeg ik allerlei tips en adviezen naar aanleiding van mijn infarct en werd er alles aan gedaan om er een zo prettig en ontspannen mogelijke rit van te maken. Ondanks de afstand vloog de tijd voorbij, misschien ook omdat ik er zo naar uitkeek om weer naar Nederland te gaan.

Dankbaar voor de zorg

Ik ben dankbaar dat ik zowel in Frankrijk als in Nederland door zulke betrokken mensen ben geholpen. Wanneer je wereld op zijn kop staat, is het hartverwarmend dat professionals met zoveel zorg en toewijding voor je klaarstaan.

Twee ambulanceritten in anderhalve week, het stond niet bepaald op mijn bucketlist. Maar als ik iets heb geleerd, is het dat er zelfs op de meest onverwachte en beangstigende momenten, er mensen zijn die letterlijk en figuurlijk alles op alles zetten om je veilig en met de juiste zorg naar je bestemming te brengen. En daar ben ik hen allemaal nog steeds enorm dankbaar voor.

Debby kreeg in juli 2023 op 49-jarige leeftijd, geheel onverwacht, tijdens een wandelvakantie in Frankrijk een herseninfarct. Aan 1 kant, vanaf haar oog tot aan haar tenen, was ze verlamd. Lichamelijk is Debby inmiddels goed hersteld, maar de mentale gevolgen zijn groter. Op dit moment is Debby nog aan het onderzoeken wat er wél mogelijk is. Haar ‘nieuwe leven’ omschrijft ze nu in deze persoonlijke blogs.

Lees hier alle blogs van Debby