Oefening baart kunst!

Februari 2007, nu ik het zo opschrijf realiseer ik me pas hoe lang het geleden is. Mijn leven werd in een ogenblik compleet overhoop gegooid. En niet alleen dat van mij, onze hele familie werd door het noodlot geraakt. Een dronken vrouw reed ons met dubbele snelheid van de weg. Het leven zou nooit meer hetzelfde zijn.

Na bijna twee maanden ontwaakte ik uit een coma. Ik kon vrijwel niets meer. Praten lukte niet meer, lopen ging niet meer, in mijn gezicht een knipoog. Kortom, het leek uitzichtloos. Vijftien jaar, met nog een heel leven voor de boeg, en ik lag in bed. Dromen, dat leek iets van vroeger. Het leven dat nu voor me ligt, is een leven met NAH.

Herstel is zwaar

Vrijwel alles heb ik opnieuw moeten leren. Het was echt als topsport, helaas zonder medailles en vuurwerk. Met de intense steun en support van familie en vrienden is het me gelukt om de strijd vol te houden. Zelfs met alle steun was het revalidatietraject overweldigend. Dag in dag uit fysiotherapie om weer in beweging te komen, logopedie om opnieuw te leren praten en ergotherapie om alledaagse vaardigheden weer zelfstandig te kunnen doen. Het vereist extreem veel inzet om positief te blijven, toch is opgeven niets voor mij. Steeds vallen en opstaan is niet makkelijk. Je wordt er vooral erg eigenwijs van, maar het loont de moeite.

Herstel is mogelijk

In het begin leken vele toekomstdromen in duigen te vallen. Gelukkig zijn de hersenen plastisch en is met veel oefening nog veel mogelijk. Ik lag in een ziekenhuisbed en mijn wereld was niet groter dan de kamer in het revalidatiecentrum. Eenmaal het bed uit werd zelfstandig blijven staan de volgende mijlpaal. Stapje voor stapje werd mijn wereld steeds groter. Van oefenen in het zwembad tot uiteindelijk zonder hulpmiddelen het revalidatiecentrum door de voordeur verlaten.

Bijna twintig jaar later ben ik zowel fysiek als mentaal zoveel sterker geworden. Dat had ik me, en destijds echt niemand zich, ooit kunnen voorstellen. Mijn letsel is deels zichtbaar door mijn oog en je merkt vooral dat ik langzamer spreek. Het is typisch voor hersenletsel dat de informatieverwerking langzamer gaat. Vaak wordt ik daardoor onderschat, en krijg ik het gevoel dat ik anders behandeld word. Vroeger kon dat me echt frustreren, ik kon er immers niets aan doen. Tegenwoordig zie ik het juist als uitdaging om het vooroordeel te ontkrachten. Omdenken maakt je weerbaar en veerkrachtig.

Overprikkeling

Toch kan ik niet alle restverschijnselen omdenken. Na een actieve dag merk ik dat mijn energie sneller op is. Dan is mijn tank echt leeg. Ook vind ik het moeilijk om binnenkomende prikkels te filteren. Deze maand is het weer de Dag van de Overprikkeling. Op 23 juni staan verschillende organisaties, waaronder de Hersenstichting, stil bij de strijd die mensen met een hersenaandoening elke dag voeren. Al meer dan 4 miljoen Nederlanders hebben een hersenaandoening en het worden er steeds meer. Gelukkig komt er steeds meer maatschappelijke aandacht en begrip voor hersenletsel. In een wereld die steeds luider wordt ben ik blij dat er ook naar deze groep geluisterd wordt. Iedereen kan wel een dagje ‘ontprikkeling’ gebruiken!

Sinds een half jaar werk ik voor de Hersenstichting en het is inspirerend om te zien hoeveel aandacht er landelijk is voor dit onderwerp. Er zijn zoveel families, naasten en vrijwilligers die zich inzetten met mooie acties en initiatieven; echt hartverwarmend.
Volg de Hersenstichting om te zien hoe wij meer bewustzijn creëren van hersenaandoeningen en hersengezondheid.

Frederick wil zijn verhaal delen, om lotgenoten te inspireren een stapje extra te doen. Het leven kan zoveel mooier zijn, NAH is geen eindstation.

Lees hier alle blogs van Frederick