Mag ik ook gewoon genieten?

We zien allemaal wel eens een foto op social media van iemand die op vakantie is, een concert bezoekt of een middagje uit is. Voor je het weet trek je onbewust een conclusie. Fijn dat het goed gaat met diegene. Of misschien denk je zelfs: ‘die kan blijkbaar weer heel veel’. Jaren geleden dacht ik daar zelf misschien ook zo over. Totdat ik na mijn herseninfarct aan de andere kant kwam te staan. Maar één moment vertelt nooit het hele verhaal.

In het begin vond ik het lastig om leuke dingen te doen zonder me daar schuldig over te voelen. Als ik een foto plaatste van een vakantie, een concert of een dagje uit, vroeg ik me af wat mensen ervan zouden denken. Zouden ze denken dat het eigenlijk best goed met me ging? Dat ik misschien toch wel meer kon dan zichtbaar was? Soms kreeg ik ook echt zulke opmerkingen. Meestal goed bedoeld, maar ze bleven wel hangen. Achteraf besef ik dat het niet alleen de reacties van anderen waren. Het grootste oordeel kwam vaak van mezelf.

Genieten voelde bijna alsof het niet mocht

Lange tijd had ik het gevoel dat ik mezelf moest verantwoorden als ik iets leuks deed. Alsof een vakantie of een middag sporten betekende dat mijn beperkingen ineens verdwenen waren, terwijl ik juist wist hoeveel energie zulke momenten konden kosten. Dat schuldgevoel is gelukkig langzaam veranderd. Niet omdat mijn NAH verdwenen is, maar omdat ik mezelf steeds beter heb leren kennen.

Mijn leven ziet er anders uit dan vroeger

Tegenwoordig weet ik wat ik nodig heb om in balans te blijven. Ik leef veel meer volgens mijn eigen ritme. Als mijn hoofd rust nodig heeft, neem ik die ook. Een middagdutje op de bank is voor mij heel normaal geworden. Ik lees graag een boek, maak een woordzoeker of luister een podcast om mijn hoofd weer rustig te krijgen.

Ook mijn werk past daarbij. Ik werk vanuit huis als webcaremedewerker voor verschillende goede doelen. De uren passen bij wat ik aankan en ik merk hoeveel verschil dat maakt. Ik hoef niet meer voortdurend over mijn grenzen heen te gaan. Daardoor houd ik juist energie over voor de dingen die mijn leven mooi maken.

Juist daarom geniet ik meer dan ooit

Misschien klinkt dat gek. Maar juist sinds ik heb geaccepteerd dat mijn leven anders is geworden, geniet ik er meer van. Afgelopen zomer maakte ik een prachtige rondreis door Egypte. Samen met mijn vriendin en een gezellige groep reisgenoten bezocht ik plekken waar ik jarenlang alleen maar van had gedroomd. Later dit jaar staat er opnieuw iets heel bijzonders op de planning. Daar vertel ik later meer over.

Dat soort momenten maken mij oprecht gelukkig. Niet omdat mijn beperkingen er dan even niet zijn, maar omdat ik heb geleerd dat ze niet mijn hele leven hoeven te bepalen.

Wat je niet ziet

Als mensen een foto van mij zien tijdens zo’n reis, zien ze iemand die geniet. Wat ze niet zien, is dat ik mijn dagen bewust plan. Dat ik rust neem wanneer dat nodig is. Dat ik mijn energie verdeel en soms ’s middags even slaap om de rest van de dag vol te houden. En eerlijk gezegd vind ik dat tegenwoordig ook prima. Ik voel steeds minder de behoefte om dat allemaal uit te leggen. Niet omdat ik iets te verbergen heb, maar omdat ik weet hoe mijn leven eruitziet. Ik weet wat wel en niet werkt voor mij. Dat is uiteindelijk belangrijker dan wat iemand anders misschien denkt.

Misschien is dat wel de grootste verandering

Mijn NAH is niet verdwenen. Ik heb nog steeds dagen waarop mijn hoofd sneller vol zit of waarop ik bewust gas terug moet nemen. Maar mijn leven draait daar niet meer alleen om. Ik ben niet alleen iemand met NAH. Ik ben ook iemand die graag wandelt, sport, reist, schrijft, geniet van concerten, mooie gesprekken voert en herinneringen maakt met de mensen van wie ik hou. Dat maakt mijn beperking niet kleiner. Maar mijn leven wel groter.

Wat ik hoop dat mensen meenemen

Misschien leef jij ook met een onzichtbare beperking en herken je iets van dit verhaal. Dan hoop ik dat je weet dat je jezelf geen toestemming hoeft te vragen om te genieten. En misschien lees je dit juist als partner, vriend, collega of familielid. Dan hoop ik dat je beseft dat een mooie foto nooit het hele verhaal vertelt. Achter één glimlach kan veel planning, herstel en aanpassing schuilgaan. Maar die glimlach is daarom niet minder echt. Sterker nog, misschien is hij juist extra waardevol.

Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen. Niet aan anderen. En eigenlijk ook niet meer aan mezelf. Ik heb mijn leven niet teruggekregen zoals het vroeger was. Ik heb een nieuw leven opgebouwd waar ik gelukkig mee ben.

Lees hier de vorige blogs van Eric

Eric kreeg een aantal jaar geleden een herseninfarct. Door zijn hersenbeschadiging is er veel veranderd, ook zijn persoonlijkheid. Op zijn eigen website schrijft hij blogs over zijn ervaring met een niet-aangeboren hersenletsel. Op Instagram deelt hij nog meer persoonlijke verhalen.