Voor het eerst… revalidatietherapie

Wat me nu is overkomen, is teveel om alleen te verwerken. Ik heb hulp nodig,’ zei ik tegen mijn man in het ziekenhuis. Mijn lichaam had me zo in de steek gelaten en er was in korte tijd zoveel gebeurd, dat was meer dan ik alleen aan kon. Gelukkig kreeg ik hulp en ging ik voor het eerst in mijn leven naar poliklinische revalidatietherapie. En op de diëtist en logopedist na heb ik het hele pretpakket gehad.

Vanaf het moment dat ik startte met de therapie, liep mijn agenda vol met afspraken met de fysiotherapeut, ergotherapeut, adem- en ontspanningstherapeut, maatschappelijk werker, psycholoog en de revalidatiearts.

Fysiotherapie

Fysiotherapie had ik eerst individueel, maar na ruim een maand ging ik over naar een groep met mensen die net als ik een beroerte hadden gehad. En dat was fijn, ze begrepen me zonder dat ik iets uit hoefde te leggen. Het zorgde ervoor dat ik mezelf minder eenzaam voelde. Want ik was niet de enige bij wie dit gebeurd was, ik kon nog best wat en er waren meer jonge mensen zoals ik. Gedeelde smart is echt halve smart.

Ergotherapie

Bij de ergotherapeut heb ik onder andere geleerd hoeveel energie dingen kostte en hoe ik bewuster met mijn energie om kan gaan. En ook hoe ik mijn overprikkeling en vertraagde informatieverwerking beter kon hanteren. De adem- en ontspanningstherapie leerde me signalen te herkennen dat mijn energieniveau daalde en op welke manieren ik rust kon nemen. Veel dingen die ik bij hen geleerd heb, pas ik in mijn dagelijks leven nog steeds toe.

Maatschappelijk werk en de psycholoog

Om mij te helpen dingen een plekje te geven en te verwerken, had ik gesprekken met maatschappelijk werk en de psycholoog. En dat ging over meer dan ik in eerste instantie had gedacht. Niet alleen dat mijn lichaam me in de steek had gelaten, maar ook dat ik anders ben geworden. Dat ik hier niet ongeschonden uit zou komen, wat ik in het begin wel had gedacht. Dat mijn relatie met mijn man, ouders, vriendinnen, collega’s enzovoort anders is dan ervoor. Stap voor stap ben ik begeleid in hoe ik dit en andere dingen het beste kon aanpakken, op een manier die bij mij past.

En wat heb ik veel gehuild in die tijd. Alleen al de vraag ‘Hoe gaat het met je?’, was genoeg om de sluizen open te zetten.

Einde van de therapie

Na maanden van intensieve begeleiding kwam het moment dat de therapie stopte. Gelukkig voelde dat goed, ik was er klaar voor. Ik had alles als een spons in me opgenomen en zoveel geleerd: waardevolle inzichten, tips en handvatten waar ik nog elke dag op terugval. En ondanks dat de therapie op het juiste moment ophield, miste ik stiekem de hulp, steun en fijne gesprekken wel een beetje.

Ik heb me bij de revalidatietherapie voor de volle 100 procent ingezet en voelde dat het team er net zo voor ging. Deze groep professionals heeft mij ontzettend goed geholpen in deze levensveranderende periode. Daardoor heb ik nog steeds het gevoel dat ik er echt alles uit heb gehaald. En daar ben ik het hele team ontzettend dankbaar voor.

Debby kreeg in juli 2023 op 49-jarige leeftijd, geheel onverwacht, tijdens een wandelvakantie in Frankrijk een herseninfarct. Aan 1 kant, vanaf haar oog tot aan haar tenen, was ze verlamd. Lichamelijk is Debby inmiddels goed hersteld, maar de mentale gevolgen zijn groter. Op dit moment is Debby nog aan het onderzoeken wat er wél mogelijk is. Haar ‘nieuwe leven’ omschrijft ze nu in deze persoonlijke blogs.

Lees hier alle blogs van Debby