Voor het eerst… re-integreren op werk

Ongeveer negen maanden na mijn infarct ben ik langzaam mijn werk in de accountancy weer gaan oppakken. Voor mijn werkgever was het de eerste keer dat een werknemer na een herseninfarct weer terugkeerde. Daarom werd er een re-integratiecoach ingehuurd, gespecialiseerd in mensen met NAH.

Voorheen werkte ik op kantoor in een kamer met meerdere collega’s. Dat heb ik altijd als heel gezellig ervaren: de reuring, het contact, het gevoel onderdeel te zijn van het geheel. Door mijn overprikkeling was dat echter, om mee te starten, niet verstandig. In overleg met de coach werd besloten dat ik een eigen kamer kreeg, waar ik met mijn rug naar het raam kon zitten en het licht kon dimmen. En daar zat ik dan alleen, met oordoppen in, een groot contrast met hoe het eerst was.

Gemotiveerd

In het begin was ik enorm gemotiveerd en zo blij met alles wat lukte, ook al was dat nog niet mijn eigen werk. Alles wat weer naar boven kwam, vierde ik inwendig. Ik had geen idee hoe het zou gaan, maar diep van binnen was ik ervan overtuigd dat alles weer terug zou komen. Ik was toch niet ineens dom geworden?

Aanvankelijk was ik erg gefocust op tijd, ik wilde zo snel mogelijk mijn uren uitbreiden. Ik startte met twee dagen van een uur, waarbij ik twintig minuten werkte, twintig minuten ontspanningsoefeningen deed en dan weer twintig minuten werkte. En ik begon met eenvoudige taken die niet tot mijn normale takenpakket behoorden.

Moeilijker dan verwacht

De opbouw in moeilijkheidsgraad verliep anders dan ik had verwacht. De eenvoudigere taken gingen erg moeizaam, wat voor frustratie zorgde. Bij moeilijkere taken en tijdsdruk liep ik volledig vast en blokkeerde ik. Ik kon me niet concentreren, raakte in paniek en kwam er niet meer uit. Jarenlang had ik dit werk gedaan en ineens snapte ik het niet meer. Daar kon ik met mijn pet niet bij.

Ook de opbouw van mijn uren verliep moeizaam. Uiteindelijk is het me gelukt deze uit te breiden naar twee dagen waarop ik een uur werkte, daarna ontspanningsoefeningen deed en vervolgens nog een half uur met een collega kon bijpraten. Want hoewel het in het begin fijn was om weer werkzaamheden op te pakken, ging ik het sociale aspect van mijn werk steeds meer missen.

Andere uitkomst

Gaandeweg begon ik me steeds meer te beseffen dat dit werk niet meer ging en dat ik afscheid moest nemen van mijn fijne baan. Dat had ik van tevoren niet zien aankomen en viel me zwaarder dan verwacht.

Aan het begin van de re-integratie had ik opgeschreven wat ik hoopte te bereiken. Ik schreef onder andere dat ik meer inzicht wilde krijgen in welke van mijn werkzaamheden mogelijk waren en welke minder. Dat inzicht heb ik gekregen, alleen is de uitkomst niet zoals ik gehoopt had.

Zwaar, maar waardevol proces

Dit hele proces is zwaar geweest, maar ik ben heel blij dat mijn werkgever mij de tijd en ruimte heeft gegeven om alles op de best mogelijke manier te proberen. Ook heb ik veel steun gehad aan mijn lieve, betrokken collega’s, die mij alle ruimte, hulp en ondersteuning hebben geboden. En hoewel ik afscheid heb moeten nemen van mijn baan, heb ik gelukkig geen afscheid hoeven nemen van mijn collega’s. Dat is ontzettend waardevol voor me.

Debby kreeg in juli 2023 op 49-jarige leeftijd, geheel onverwacht, tijdens een wandelvakantie in Frankrijk een herseninfarct. Aan 1 kant, vanaf haar oog tot aan haar tenen, was ze verlamd. Lichamelijk is Debby inmiddels goed hersteld, maar de mentale gevolgen zijn groter. Op dit moment is Debby nog aan het onderzoeken wat er wél mogelijk is. Haar ‘nieuwe leven’ omschrijft ze nu in deze persoonlijke blogs.

Lees hier alle blogs van Debby