Home
Actueel
Blogs
Herinnering aan Texel

Herinnering aan Texel

Maandag 20 augustus 2018. Geplaatst onder: BeroerteArterioveneuze malformatie (AVM)Hersenbloeding door Maurits

Even terug naar 15 september....

Ik voelde me op deze dag eigenlijk de hele dag al niet zo lekker. Ik had het druk op mijn werk en ik had mezelf daarbij extra onder druk gezet. Eénerzijds omdat ik vóór het weekend bepaalde werkzaamheden wilde afronden; in het weekend zou ik immers niet aan werken toekomen. Ik had bovendien de overtocht met de boot vanaf Den Hoorn naar Texel gereserveerd. Ook had ik afgesproken met een vriend van me. Ik zou hem ophalen en vervolgens zou hij met me meerijden vanuit Amsterdam.

 

Af en toe had ik deze dag een beetje hoofdpijn, maar ik had net te weinig last om er actie op te ondernemen. Ik heb er nog wel aan gedacht me te melden bij het ziekenhuis. Waarom: ergens had ik ik het gevoel dat er deze dag meer aan de hand was.

 

Ik werkte in het World Trade Center in Amsterdam Zuid, op slechts een paar honderd meter afstand van het ziekenhuis. De hoofdpijn deze dag was naar mijn inschatting niet ernstig genoeg om een hersenbloeding te kunnen zijn, dacht ik. Ook dacht ik dat een en ander te maken had met de druk die ik mezelf deze dag oplegde.

 

Uiteindelijk ben ik in de auto gestapt en ben ik vertrokken richting Texel. Onderweg vertelde ik de vriend van me over mijn hoofdpijnklachten en ik kreeg van hem, op de boot, nog een paracetamol. Daarna leek het iets beter te gaan. Op het eiland waren mijn vrienden inmiddels gearriveerd. We gingen een restaurant binnen en ik dronk een paar cola. Na het eten gingen we de kroeg in. Ik voelde me iets beter en ik ging over op het drinken van bier. Het was gezellig en het leek een mooie avond te gaan worden. Ik merkte in de kroeg al snel dat ik me toch niet echt beter voelde. Het werd zelfs al snel minder. De druk in mijn hoofd nam langzaam toe, ook de hoofdpijn nam in hevigheid toe en ik kreeg pijn in mijn kaken. Toen wist ik het…. Ik herkende het gevoel……”dit is een hersenbloeding”, realiseerde ik me...

 

Ik had immers op 10-jarige leeftijd eerder een hersenbloeding gehad. Het was midden in een gesprek met twee vrienden dat ik zei:” ik ga naar buiten, het gaat niet goed met me, ik denk dat het een hersenbloeding is. Kom mee.” Al rennend zei ik: “Bel 112”. De twee vrienden van me begonnen vragen te stellen. Ik had haast en hamerde op snelheid bij hen: 'Heb je 112 al gebeld? Zijn ze al onderweg? Is de ziekenauto er al? Schiet op! Schiet op! Ik hou het niet meer!' Naast deze woorden en vervolgens overgeven op straat is de angst dat ik op dat moment zou overlijden het laatste wat ik me van deze avond op Texel kan herinneren.

 

Lees hier de vorige blog van Maurits (en zijn geliefde)


Meer artikelen in BeroerteArterioveneuze malformatie (AVM)Hersenbloeding

Reageer op dit artikel