Home
Actueel
Blogs
Onder narcose
Delen

Onder narcose

Donderdag 6 december 2018. Geplaatst onder: Cavernoom in de hersenstamHersenbloeding door Ellen Hilberts

De rit naar het ziekenhuis was anders. Overal denk je twee keer over na als je weet dat je leven in één keer anders kan zijn.


Aangekomen in het ziekenhuis werd ik door iemand van afdeling D5 opgehaald. Dit zou na de operatie en eventuele Intensive Care/High of Medium Care, mijn logeeradres worden. De afdeling was niet heel uitnodigend. Er waren strenge regels wat betreft hygiëne en bezoektijden en toen ik de afdeling opliep, hoorde ik iemand oorverdovend schreeuwen. Later bleek dat deze persoon absoluut geen pijn had, maar door een verstandelijke beperking zo zijn emoties uitte. Geen probleem, zo lang je maar weet wat de oorzaak is.


Ik kreeg een intakegesprek met de Physician Assistant. Hij noemde zichzelf de matroos van de kapitein op het schip, de neurochirurg. Hij vroeg mij uitgebreid te vertellen waarvoor ik kwam, ik kreeg nog wat afspraken voor die dag in mijn agenda erbij en vertelde dat alle documenten vanuit Libra in goede orde waren ontvangen. Ik moest nogmaals gaan bloedprikken (hollakiedee) en de chirurg zou nog eens langskomen. Dit alles moest na de geplande MRI-scan zodat de chirurg een up to date foto had van mijn brein. Ook werd mijn medicatiegebruik besproken zodat ze alles uit de apotheek konden halen. Voordat ik de afdeling eindelijk had verlaten voor het bloedprikken, was ik al drie keer teruggeroepen voor wat anders. Ik kon ook al direct middageten op de afdeling, alles was geregeld.


De neurochirurg kwam nog even langs voor een laatste checkup. Hij veranderde opeens de plaats van de incisie van horizontaal naar verticaal en ik realiseerde me toen dat er waarschijnlijk best wat haren verloren zouden gaan. Dit vond ik vreselijk. Voor wie mij beter kent, mijn haren zijn bewust wat langer en dat er een gedeelte zou worden afgeschoren, maakte me verdrietig. "Niet te veel hé, alleen wat nodig is. En let op in mijn nek- en halsgebied, voor de cystes die daar zitten." Voor wie mij kent, een bekend gegeven. Voor wie mij niet kent, niet noodzakelijk om nu te weten. De chirurg vertelde dat ze na de incisie op hun gemakje "het cavernoom gingen zoeken om te kijken wat ze ermee konden". Toen we afscheid namen, gaf papa hem een stevige hand en zei "rustige handjes morgen hé!!" Nou, ik denk dat het de chirurg wel duidelijk was. Hij moest aan de bak, voorzichtig.


Toen papa en mama na het eten naar huis gingen (16 maart om 07.30 uur zouden ze er weer zijn), kwam Arrian. We hebben in het restaurant gezeten, hebben wat gedronken, zijn op de kamer geweest en zeiden niet veel. Wat moet je tegen elkaar zeggen als je niet weet wat morgen is? Ik wist niet wanneer en of ik Arrian weer zou zien en dat geldde voor hem hetzelfde. Buikpijn had ik er van.

Arrian ging naar huis toen het bezoekuur was afgelopen. Laatste knuf, laatste kus, even stevig knijpen en "tot snel". De tranen vloeiden rijkelijk. Man, wat moet je als mens toch allemaal doorstaan. Ben net 24 gek!!


's Avonds moest er nogmaals bloed geprikt worden en na het infuus bij de MRI en het bloedprikken van 's middags, werkten mijn aders niet mee. De hoofdzuster moest er aan te pas komen en na een tijdje wroeten, knijpen, duwen, trekken en vloeken, kwam er toch genoeg bloed. He he, fijn. Klaar.
Mijn telefoon bleef rammelen. Sterktewensen, appjes, berichtjes, facebookberichten. Ik was blij met alle berichtjes, maar elk woord 'operatie' deed mijn maag draaien. Was het maar al 17 maart 2016.

 


16 maart 2016
Ik sliep goed, had zelf mijn wekker staan en kreeg van de verpleging een blauwe baljurk en een fantastische onesizefitsall onderbroek met een geweldig modern ruitjespatroon, haakjes, gaas eigenlijk, lichtelijk doorschijnend. Menig fetisjist zou er wild van worden. Ik ook, maar dan anders.
Toen ik van de douche kwam, waren papa en mama er al. Een laatste appje naar familie en Arrian, telefoon uit, in mama's tas en tot over een paar dagen. Waarschijnlijk werd het toch een IC-verblijf en daar zijn telefoons verboden.
Na een hoop gesteggel de dag ervoor, had ik dan toch voor elkaar gekregen dat mama mee mocht tot op de OK. "Je bent van welk geboortejaar? 92? Nee, dat lijkt me niet nodig." "Mij wel, prettige dag nog."


Ik had mijn charmante onderbroek aan, baljurk, benodigde medicatie gehad, warme sokken aan, materiaaltechnisch was ik er klaar voor. Nu de mindset nog. Ik werd rond 8u opgehaald en we liepen naar de sluis. Voordat we alle drie in de gaten hadden waar we waren, stonden we al bijna in de OK. Papa is hier niet voor gemaakt dus laatste knuf en kus en weg was hij. Terug de sluis in, "hajje papa" en naar de gang. Mama bleef bij me. Ik moest naar een ander bed over kruipen en werd naar de klinisch fysioloog gebracht. Uit een koffertje kwamen meterslange kabels en elektroden die op mijn hoofd, armen en benen werden geplakt. De lijm stonk ontzettend en het opplakken deed, door het gebruik van een stompe naald, toch een beetje pijn. Ondertussen vroeg mama of de plaksel gemakkelijk uit mijn haren gewassen kon worden en het antwoord daarop was 'nee'. Het zou weken blijven zitten, beetje pulken, beetje krabben. Het was rotzooi.


Na een klein half uurtje reden ze me naar de OK. De allerlaatste. Ik werd binnengereden en het was druk. Ik zag veel mensen en hej, dat ben ik. Mijn mooie brein met de gemene boosdoener stonden mooi op beeld. Op een grote tv stond mijn MRI, haarscherp in beeld. Ze begonnen met het eerste infuus, mama bleef bij mij. De chirurg kwam binnen, net zoals de rest mooi in het groen. Hij liep de checklist af, kus van mama en zonder dat ik het in de gaten had, raakte ik onder narcose....

 

Ellen

 

Lees hier de vorige blog van Ellen

 

Ellen blogt ook op haar Facebookpagina Ellen krabbelt - op


Meer artikelen in Cavernoom in de hersenstamHersenbloeding

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo