Mijn regels en de afstraffing

Aan de buitenkant zie je niets aan mij. Je ziet niet dat mijn hersenen schade hebben opgelopen, maar ik voel het elke dag. Mijn leven wordt geregeerd door een wankel evenwicht tussen goede en slechte dagen.

De goede dagen: dansen op een koord

Op goede dagen voel ik me tamelijk goed, zolang ik me strikt aan mijn eigen regels houd. Ik kan meedraaien, ik kan meedoen en soms zelfs iets extra’s ondernemen. Maar ik moet altijd op mijn hoede zijn. Te enthousiast of te overmoedig worden is levensgevaarlijk. Over mijn grenzen gaan is als vergif voor mijn geest en lichaam.

De afstraffing: wanneer de regie verdwijnt

Zodra ik die grens overschrijd, volgt zonder pardon de harde afstraffing. Dan gaat het ook echt niet goed. Mijn geest en lichaam lijken opeens niet meer van mij; ze nemen de regie volledig over en ik kan ze niet stoppen. Die strijd duurt dagenlang. Alle gevoelens en gedachten die ik ervaar, worden plotseling tien keer versterkt. Het begint met een vreemde druk en beweging in mijn hoofd. Ik word duizelig en mijn evenwicht raakt verstoord. Geluiden van buitenaf veranderen en de constante ruis in mijn hoofd wordt een oorverdovend lawaai.

De uitputtingsslag

Rust vinden is onmogelijk. Zowel overdag als ’s nachts. Ik word achtervolgd door vreemde dromen en een diepe onrust die door mijn hele lijf trekt. Omdat ik niet kan bijtanken, ben ik de hele dag doodmoe. Kleine pijntjes die er altijd wel zijn, voelen nu als grote kwellingen. Soms ervaar ik een eng ‘lift-gevoel’. Mijn spieren zijn vanbinnen zo gespannen dat het pijn doet, ook al zie je er vanbuiten niets van. Ik ben misselijk en word overvallen door negatieve gedachten. Ik word prikkelbaar en onrustig. Flitsende beelden op tv zijn irritant, een gesprek is niet meer te volgen – zeker niet als er achtergrondgeluiden zijn. De drukte om me heen wordt onverdraaglijk; het geschreeuw van kinderen snijdt door merg en been.

Dit is wat ik wil dat je weet: als ik “nee” zeg of me terugtrek, is dat geen onwil. Het is mijn manier om het vergif buiten de deur te houden.

Lieky (uit 1953) werd in september 2012 getroffen door een herseninfarct. Na deze ingrijpende gebeurtenis was ze verward, bang en was haar vertrouwen in haar lichaam kwijt. Ze mistte veel informatie. Ze ervaarde veel onbegrip.

Met haar blogs en met haar Facebookpagina wil ze het begrip voor NAH vergroten. Ze wil dat mensen dankzij die informatie weer verder kunnen.

Ook heeft Lieky het boek ‘NAH, niets is wat het lijkt’ geschreven die je voor € 10,- kunt bestellen door haar een mailtje te sturen.

Lees hier de vorige blogs van Lieky