Home
Actueel
Blogs
Twee gescheiden werelden

Twee gescheiden werelden

Maandag 3 juni 2019. Geplaatst onder: BeroerteMantelzorgHerseninfarct door Marian Schaapman

‘Maar misschien is hij aan het einde van de week wel weer thuis’. Ik hoor het mezelf nog zeggen, de dag na het herseninfarct van Koos. Totaal overdonderd door alle gebeurtenissen van die dag en geen idee wat me te wachten stond. Waar ik die eerste dag nog hoopte dat de linkszijdige verlamming wonderbaarlijk zou verdwijnen, werd het me in de dagen die erop volgden langzaam duidelijk dat de weg naar herstel lang zou duren en zeker niet vanzelf zou gaan. Toch had ik niet helemaal ongelijk. Koos mocht aan het einde van de week inderdaad naar huis. Voor één dag.


In die eerste week leerde Koos lopen met een vierpoot wandelstok. Langer dan een paar minuten kon hij het niet volhouden. Het zag er vreemd uit. Maar het begin was er. Na een aantal dagen kon hij weer duidelijker praten en maakte hij weer grapjes. Dat hij daarna in huilen uitbarstte bleek vaker voor te komen na een herseninfarct. Huilen terwijl je wilt lachen en omgekeerd. Helaas ging het herstel van zijn linkerarm minder voorspoedig en was deze nog zo goed als onbruikbaar. Maar Koos was gemotiveerd en riep dat zijn linkerarm straks beter zou zijn dan zijn rechterarm.


Terwijl Koos in het ziekenhuis lag en zich vooral richtte op zijn herstel, rende ik in die eerste week van huis naar ziekenhuis, werk, hondenopvang, huis, ziekenhuis. Op de been gehouden door adrenaline. Er gebeurde zoveel, er was zoveel nieuws te leren, zoveel te regelen. Ik liet de honden uit, probeerde me te concentreren op mijn werk, deed het huishouden, hield mensen op de hoogte van Koos’ vorderingen. Maar eigenlijk was ik gewoon het liefst in het ziekenhuis bij Koos. Als dat niet kon was ik in mijn hoofd voortdurend bij hem.


Ik keek er naar uit dat Koos een dagje naar huis mocht. Heerlijk om weer eens een dagje thuis te zijn. Samen, zonder al die andere mensen die er in het ziekenhuis altijd zijn. Maar het was ook raar. Omdat we voor het eerst merkten dat dingen die altijd vanzelfsprekend waren, dat ineens niet meer waren.


Zo wilde Koos die dag per se uit eten. Dat deden we wel vaker op zaterdag. Maar nu was het anders. We moesten rekening houden met de toegankelijkheid van het restaurant. De helling voor de ingang van het restaurant, die me nooit eerder was opgevallen, was nu steil en onbegaanbaar. De nieuwsgierige blikken van andere mensen waren vervelend. Ik sneed Koos’ eten in stukjes en om te voorkomen dat het bord van de tafel gleed, legde ik een stukje antislip onderlaag voor vloerkleden onder zijn bord.


Die eerste dag thuis werd het ineens pijnlijk duidelijk dat ons leven zich afspeelde in twee gescheiden werelden. Alsof Koos op bezoek was. Aan het einde van de dag bracht ik hem weer naar het ziekenhuis, naar zijn eigen wereld. Later op de avond ging ik weer terug naar huis, naar mijn eigen wereld. Die een week geleden nog onze wereld was.

 

Marian

 

Lees hier de vorige (eerste) blog van Marian

 

Marian haar man kreeg op 37-jarige leeftijd een herseninfarct. Dat was voor hem uiteraard heel heftig, maar ook voor haar als partner. Ze worden nu allebei nog steeds geconfronteerd met de restverschijnselen.


Meer artikelen in BeroerteMantelzorgHerseninfarct

Reacties

6

Vorig jaar 3 0kt heeft mijn man de diagnose non-hodgkin in het hoofd gekregen. Na 5 chemokuren en stamceltransplantatie is hij niet meer de man die hij was. Is gedesoriënteerd, zijn geheugen is slecht en loopt moeilijk. Verblijft nu in het revalidatiecentrum maar als hij naar huis komt heeft hij 24/7 iemand om zich heen nodig. Ga het grotendeels zelf doen maar voor de dagen dat ik werk moet ik zorg gaan inkopen voor iemand die bij hem kan zijn. Wordt een speurtocht. Hoeft niet perse verpleging te zijn dat ben ik ook niet.


Bertha   |  03-06-2019 21:59 uur

beeter schap er mee en strekete mee


daphne schoolinge   |  03-06-2019 21:43 uur

Ik was 36 jaar toen ik werd overvallen door een aneurysma iin onze vakantie in Frankrijk.
In Nantes geopereerd,er is een clipje geplaatst om de tweede bloeding tegen te gaan.
Na deze periode ben ik mij zoveel bewust wat het LEVEN inhoud.Ben dankbaar voor deze bewustwording.


Nelly  |  03-06-2019 13:20 uur

Reageer op dit artikel