Hoe schrijven mij heeft geholpen

Ik heb altijd wel geschreven, maar nooit zo vaak als nu. In mijn mailbox staan nog steeds concepten van berichten die ik nooit heb verzonden. Daarin schreef ik mijn frustratie, boosheid, verwondering of verdriet van me af en dat was genoeg. Het daadwerkelijk versturen naar een persoon of organisatie was niet nodig, want ik had het letterlijk van me afgeschreven.

Echter kreeg ik na mijn herseninfarct tijdens een wandeling of gewoon thuis op de bank vaak ideeën voor een verhaal of soms alleen een zin die in mijn hoofd bleef rondspoken. Dan dacht ik aan hoe dingen anders zijn dan voor mijn infarct, aan iets wat me dwars zat of hoe ik zelf ben veranderd. Hier wilde ik graag wat mee doen.

Bloggen voor de Hersenstichting

Op de website van de Hersenstichting las ik blogs waarin mensen hun persoonlijke gevoelens onder woorden brachten. Op een dag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en vroeg ik hoe ik in aanmerking kon komen om ook een blog geplaatst te krijgen. Daarvoor golden een aantal richtlijnen, bijvoorbeeld qua lengte, maar ook dat het verhaal positief moest zijn. En juist dat laatste heeft mij enorm geholpen.

Want er is veel veranderd in mijn leven en dat voelt lang niet altijd goed. Soms ben ik boos dat mij dit is overkomen, verdrietig over hoe mijn leven er nu uitziet of gefrustreerd omdat bepaalde dingen niet meer kunnen of niet meer vanzelf gaan. Door hierover te schrijven geef ik deze gevoelens een plek. En het mooie is dat, doordat ik bewust probeer naar de positieve kant te kijken, het ook minder zwaar voelt.

Daarnaast heeft schrijven me ook weer het gevoel gegeven dat ik ertoe doe, dat ik iets kan betekenen voor iemand anders. Dat gevoel haalde ik vroeger onder andere uit mijn werk, waar ik klanten en collega’s kon helpen. Want dat deed en doe ik graag, mensen helpen. Nu zit ik veel alleen thuis en voelt het vaak alsof ik degene ben die hulp nodig heeft.

Gevoel van zingeving

Iemand vertelde me eens dat zingeving een levensbehoefte is. Die heb ik onder andere gevonden in het schrijven. Het geeft me een trots gevoel dat mijn gedachten en verhalen te lezen zijn bij de Hersenstichting. En de reacties uit mijn omgeving zijn hartverwarmend. Het is fijn om te horen dat mensen zich erin herkennen of het gewoon prettig vinden om mijn blogs lezen

Schrijven heeft me iets teruggegeven wat ik even kwijt was, het gevoel dat ik nog steeds iets kan betekenen. Dat ik, ondanks alles wat veranderd is, mijn stem kan laten horen. Voor mezelf, om mijn gedachten te ordenen en mijn gevoelens een plek te geven. En misschien ook voor anderen, die zich in mijn woorden herkennen of zich er even minder alleen door voelen.

Ik ben dankbaar dat ik het schrijven van blogs heb ontdekt. Het helpt me om met mildheid naar mezelf en mijn leven te kijken, zoals het nu is. En als mijn woorden iemand raken, steunen of hoop geven, dan voelt dat als iets heel waardevols.

Debby kreeg in juli 2023 op 49-jarige leeftijd, geheel onverwacht, tijdens een wandelvakantie in Frankrijk een herseninfarct. Aan 1 kant, vanaf haar oog tot aan haar tenen, was ze verlamd. Lichamelijk is Debby inmiddels goed hersteld, maar de mentale gevolgen zijn groter. Op dit moment is Debby nog aan het onderzoeken wat er wél mogelijk is. Haar ‘nieuwe leven’ omschrijft ze nu in deze persoonlijke blogs.

Lees hier alle blogs van Debby