Mijn kijk op de wintertijd en herfst

De laatste maanden van het jaar zijn alweer aangebroken en het is inmiddels herfst geworden. Binnenkort gaat de wintertijd ook weer in…

Ik heb altijd last van de wintertijd. Al voor mijn herseninfarct in januari 2025 had ik last van het uurtje tijdverschil, twee weken lang een soort van jetlag-gevoel. Hoe ik dat vorig jaar heb ervaren weet ik niet meer zo goed, ik was nog veel te druk om te overleven en mezelf opnieuw uit te vinden. Ik ga ervan uit dat het dit jaar niet anders zal zijn dan vorige jaren. Met het verschil dat ik nu ook zonder het jetlag-gevoel altijd al chronisch moe ben en überhaupt niet meer goed slaap.

Herfst

En over herfst gesproken, ik ben een “september-kind”, geboren vlak na het officiële begin van de herfst. Ik heb altijd van de herfst gehouden, met zijn warme kleuren, het mooie gefilterde licht, harde wind en vaak nog heel fijne nazomerse dagen, die gelukkig niet meer zo heet zijn. Ik hield er altijd van om, heel kinderachtig, door het losliggende blad te schoppen.
Onlangs ben ik 57 geworden. In mijn beeld nog in de bloei (zomer) van mijn leven, maar helaas heeft het herseninfarct ervoor gezorgd dat de seizoenen mij ingehaald hebben en ben ik plotseling in de herfst beland; werken is niet meer mogelijk, ik kan me niet concentreren, geen prikkels verwerken, ik ben chronisch moe en de aansturing van mijn linkerkant laat te wensen over, waardoor bewegen an sich al vermoeiend is.

Genieten van de kleine dingen

Feestjes, concerten bijwonen of een bioscoop of museum bezoeken zitten er niet meer in. Zelfs een boek lezen is uitgesloten. Toch wil ik ook in deze figuurlijke herfst van mijn leven het positieve blijven zien. En dat lukt wel: ik leer steeds beter doseren en mijn grenzen te herkennen en bewaken, waardoor ik steeds minder overprikkeld ben, een uitzondering daar gelaten, want je kunt niet alles in het leven plannen. Ik kan veel meer genieten van kleine dingen, die ik vroeger waarschijnlijk niet eens opmerkte. Nog op een nazomerse dag met het dakje van mijn cabrio eraf kunnen rijden. Qualitytime met mensen die me dierbaar zijn, soms weer even ongegeneerd hard lachen, muziek luisteren, uit eten gaan, ook al moet ik daar de dag ervoor en erna wel rekening mee houden.

Ontmoet Sambal

En nog iets waar ik heel erg van geniet: omdat ik nu heel veel thuis ben, in tegenstelling tot vroeger, vonden wij het een geschikt moment om een kitten in huis te nemen. Sinds 4 weken (op het moment dat ik dit schrijf) woont kitten Sambal bij ons. Sambal is druk, ondernemend, nieuwsgierig, ondeugend, innemend en eindeloos schattig. Hij heeft de naam Sambal gekregen omdat het een rode kater is. Precies de kleur van de herfst.

Ik ben Joke de Wolde (56), getrouwd met Jasper (ook 56), wij wonen in Apeldoorn. Onze dochter Amber (27) woont in Amsterdam. In januari 2025 werd ik getroffen door een herseninfarct en sindsdien is ons leven behoorlijk anders geworden. Helaas heb ik nogal wat restschade overgehouden aan het CVA; mijn linkerarm en –been functioneren niet goed als ik niet kijk wat ze aan het doen zijn, mijn balans is behoorlijk verstoord, ik heb geen energie (neuro-fatigue), concentratieproblemen en ik kan geen prikkels verwerken. Sinds april van dit jaar ben ik volledig arbeidsongeschikt verklaard. Daarnaast ben ik ook diabeet. Ik neem jullie graag mee in de zoektocht naar mijn nieuwe ik en waar ik, maar ook mijn gezin, daarin tegenaan lopen.

Lees hier alle blogs van Joke