Over… prikkeling

In deze maand is de dag van de overprikkeling. Ik vertel je wat prikkels kunnen doen bij mensen met NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel).

Wij waren op vakantie, daarover later meer, want weer werd duidelijk dat mijn nieuwe normaal voor ons nog helemaal niet normaal is. De reis naar Zuid-Frankrijk in twee dagen was uitputtend. Op de heenweg lukte het mij om van Apeldoorn tot Luik mijn ogen dicht te houden, om de prikkels van het verkeer een beetje van me af te houden. Eenmaal op de péage in Frankrijk was het heel rustig en kon ik genieten van het steeds veranderende landschap. Bij onze tussenstop in Beaune kon ik daardoor nog een paar drankjes en een diner op een terras aan. De volgende dag was het enorm druk op de weg vanaf Lyon. Gesloopt kwam ik op onze bestemming aan. Ik wist wel wat er zou gaan gebeuren: die prikkels gaan zich uiten in spasmes in mijn linkerbeen. En dat gebeurde, de hele week lang.

Een moeilijke weg naar huis

Een dikke week later vertrokken wij op zondag weer naar huis. Zondag is normaal een prima dag om te reizen in Frankrijk, helaas niet deze zondag. Tout Frankrijk had een lang weekend vrij na Hemelvaart en toog op zondag massaal naar huis. Op de weg, bij elk tankstation, elk toilet; het was een gekkenhuis. Niet te doen. Dat ik met een stok loop in het openbaar helpt meestal voldoende, maar deze keer had het geen effect, mensen botsten tegen me op, sneden me af, ik moest zo oppassen.

We overnachtten bij Nancy en zetten onze reis op maandagochtend voort. Briljant, in de ochtendspits. Het lukte me niet om mijn ogen dicht te houden en me af te sluiten. We kwamen in Apeldoorn aan in een gigantische hagelbui. Megaveel extra prikkels, die hagelstenen op de voorruit, ruitenwissers die het niet meer aan kunnen, ik kreeg kortsluiting in mijn hoofd. Het lukte mij niet om die kermis in mijn hoofd te laten stoppen, gaan slapen was kansloos. Om 23.00 uur nam ik mijn laatste insuline en ging naar bed. Ik was meteen weg. En wat me nooit gebeurt: de volgende ochtend sliep ik door mijn wekker heen en werd ik pas om 10.45 uur wakker, het ontbijt overgeslagen.

Niet zomaar ‘even’ naar de mondhygiënist

Nog niet bijgekomen is het twee dagen later alweer feest: de mondhygiënist. Dat geluid van dat boortje… het komt door mijn oren én via mijn hoofd in mijn hersens binnen. De beste man vroeg of ik mij wilde ontspannen, dan kon hij zijn werk beter doen. Hoe dan? Een halfuur dat gegil is echt killing, het schreeuwt in mijn hoofd.

Terug in de auto moest ik bijna overgeven. Ik bleef op de parkeerplaats staan, motor nog uit, met beide voeten plat op de autovloer en mijn handen op mijn bovenbenen probeerde ik mijn focus te verleggen van de chaos in mijn hoofd. Het hielp niet. Ik stopte twee dropjes in mijn mond en concentreerde me op het kauwen. Dat hielp een beetje. Na nog twee durfde ik de motor wel te starten.

‘s Avonds was ik nog zo kapot dat ik geen eten wilde. Lopen kostte moeite, ik sleepte met mijn linkerbeen en opstaan van de bank was een opgave. Daar komt weer een spastische nacht aan, dacht ik…

Mijn nieuwe normaal

Overprikkeling is niet alleen te veel geluid of te veel drukte. Het is het moment waarop de kermis in mijn hoofd het overneemt en mijn hersenen mij verlaten en ik mezelf moet terugvinden. Dit is blijkbaar mijn nieuwe normaal. Elke dag opnieuw probeer ik te leren hoe ik me daarop aan kan passen.

Ik ben Joke de Wolde (56), getrouwd met Jasper (ook 56), wij wonen in Apeldoorn. Onze dochter Amber (27) woont in Amsterdam. In januari 2025 werd ik getroffen door een herseninfarct en sindsdien is ons leven behoorlijk anders geworden. Helaas heb ik nogal wat restschade overgehouden aan het CVA; mijn linkerarm en –been functioneren niet goed als ik niet kijk wat ze aan het doen zijn, mijn balans is behoorlijk verstoord, ik heb geen energie (neuro-fatigue), concentratieproblemen en ik kan geen prikkels verwerken. Sinds april van dit jaar ben ik volledig arbeidsongeschikt verklaard. Daarnaast ben ik ook diabeet. Ik neem jullie graag mee in de zoektocht naar mijn nieuwe ik en waar ik, maar ook mijn gezin, daarin tegenaan lopen.

Lees hier alle blogs van Joke