Twee hoofden

Ik heb sinds de operatie twee hoofden. Niet letterlijk natuurlijk. Dat zou pas echt eng zijn. Ik noem ze mijn ‘oude hoofd’ en mijn ‘nieuwe hoofd’. Het ‘oude hoofd’ stamt van vóór de operatie, het ‘nieuwe hoofd’ is erna ontstaan.

Het oude hoofd zegt dingen als ‘ik heb zin om weer eens naar een festival te gaan, eens kijken of er nog tickets zijn voor Rock Werchter’ of ‘ik ga binnenkort mijn vriendin in Kroatië weer eens opzoeken’ of ‘het zou leuk zijn een reünie te organiseren voor mijn opleidingsklas’.

Mijn nieuwe hoofd klinkt meer zo: ‘Een festival? Dat hou ik nog geen halve dag vol, laat staan vier!’ Of: ‘Dan kun je maar beter goed uitgerust zijn, anders stap je sowieso in het vliegtuig naar Wenen of op de verkeerde boot in Kroatië.’ En tenslotte: ‘Een reünie organiseren? Dan moet je eerst maar eens achterhalen hoe iedereen ook alweer heette, want dat heb je niet onthouden.’

Kortom: het oude hoofd is cool en avontuurlijk, het nieuwe hoofd is een zeikerd.

Leven alsof er niets veranderd is

Direct na de operatie gingen het oude hoofd en het nieuwe hoofd niet zo goed samen. In de eerste jaren wilde het oude hoofd helemaal geen ruimte maken. We deden samen net alsof het nieuwe hoofd niet bestond. Negeren, was het credo.

Onderhandelingen aan de vergadertafel

Maar goed, na een tijdje merkten ik en mijn oude hoofd dat het nieuwe hoofd toch wel vaak een punt had. Dus schoof het oude hoofd schoorvoetend een beetje op en gingen ze het samen doen. Dat resulteerde in een hoop drama. Het oude hoofd voelde zich niet gehoord, want zij kreeg steeds minder vaak haar zin. Ze werd dan boos, gefrustreerd, of heel verdrietig. Want ze wilde zo graag. Feesten, reizen, onder de mensen, op avontuur. Het nieuwe hoofd was onzeker. Want ze wist wel wat er nodig was. Ze wist wel hoe ik me op mijn best kon voelen. Maar ze durfde niet door te duwen, was te bescheiden en bleef dus steeds schuw op de achtergrond. Een beetje onder de indruk van de bravoure van het oude hoofd.

Maar met de tijd werden ze vrienden. Er kwam meer overleg. Wat denk jij? Is het handig om naar die verjaardag te gaan, of niet? Wat is wijsheid?

Het nieuwe hoofd neemt het over

En op een dag merkte ik het ineens. Het oude hoofd begon zich terug te trekken. Niet uit wrok of ongenoegen, maar uit respect. Omdat ze merkte dat het nieuwe hoofd beter past bij wat ik nodig heb. Inmiddels is ze nog maar zelden aanwezig. Het is een vriendin van vroeger. Die vriendin waarmee je lol trapt, de hort op gaat, de longen uit je lijf lacht. Mijn allerbeste vriendin. En ik vind het altijd gezellig als ze langskomt. Het is altijd feest. Maar wat is het ook heerlijk rustig als ze weer vertrekt en het nieuwe hoofd weer aan het roer staat.

Mijke kreeg een aantal jaar geleden te horen dat ze een hersentumor had. Deze is verwijderd en bleek gelukkig goedaardig. Maar sindsdien moet zij leven met de gevolgen van hersenletsel. Ze werkt niet meer als verloskundige en heeft onder andere een heel kleine batterij en een hoge prikkelgevoeligheid.

Lees hier de vorige blogs van Mijke