Voor het eerst… een WIA aanvragen

Toen ik vanuit Frankrijk in de ambulance zat, heeft de ambulancemedewerker veel tips gegeven. Op een gegeven moment zei ze: “En als je dan twee jaar ziek bent …” Ik weet niet meer wat ze daarna heeft gezegd, want in mijn gedachte was dat niet eens een optie. Ik zou binnen de kortste keren weer aan het werk zijn. Ik heb me natuurlijk wel eens ziek gemeld, bijvoorbeeld met griep of omdat ik iets gebroken had. Maar na mijn infarct was ik voor het eerst langdurig ziek. En daar komt meer bij kijken dan ik ooit had verwacht.

Zo had ik regelmatig gesprekken met de arboarts en met mijn collega van HR. Er moesten allerlei formulieren worden doorgenomen en ingevuld. Ook werd er een arbeidsdeskundig en PRPP@work onderzoek gedaan. Allemaal dingen waar ik nog nooit mee te maken had gehad en waar ik weinig van begreep. Het was fijn dat de arboarts zo begripvol en rustig was. En mijn collega van HR heeft me door het hele proces heen geholpen en begeleid.

De aanvraag doen

Ik schrok ook toen ik, voor mijn gevoel ineens, één jaar ziek was. En voor ik het wist deed ik de WIA-aanvraag bij het UWV omdat ik al ruim één jaar en acht maanden uit de running was. In die maanden is heel veel gebeurd, maar de tijd was echt voorbij gevlogen. Juist op het moment dat ik op mijn zwakst was, werd er van mij als werknemer veel verwacht. En waar in het begin van dit hele proces de focus lag op alles wat weer kon, kwam later de omslag en verschoof de focus naar alles wat niet meer kon.

Zwaarder dan gedacht

Ik ben blij dat we hier in Nederland een vangnet hebben voor werknemers die ziek zijn. Maar het is wel veel wat er op je afkomt. Ziek zijn, proberen beter te worden en verdragen dat het niet voor honderd procent zal lukken, is al een dagtaak op zich. En de onrust die een beoordeling met zich meebrengt, was zwaarder dan ik had gedacht. Je hele toekomst hangt ervan af, niet alleen financieel, maar ook wat je moet of mag doen. En het wachten op die beoordeling duurde ontzettend lang en daarmee ook de onzekerheid. Het voelde alsof ik in een soort pauzestand was beland.

Dubbel gevoel

Door de uitspraak van het UWV heb ik me voor het eerst in mijn leven tegelijkertijd zowel superblij als enorm verdrietig gevoeld. Blij omdat ik erkenning kreeg voor mijn klachten en dat er nu eindelijk een beslissing was gevallen. Maar ook verdrietig omdat het een bevestiging is dat ik restklachten heb en dat ik niet meer de oude zal worden.

Een nieuwe balans en toekomst

Ik vind het achteraf erg fijn dat ik van tevoren niet heb geweten en beseft wat me allemaal te wachten stond na mijn infarct. Het idee dat ik snel weer de oude zou zijn, heeft me in het begin op de been gehouden. En dat alles stap voor stap op me af is gekomen, heeft ervoor gezorgd dat ik in kleine stapjes kon wennen en laten bezinken wat de impact was. En ondanks alles, probeer ik stukje bij beetje een nieuwe balans en toekomst op te bouwen.

Debby kreeg in juli 2023 op 49-jarige leeftijd, geheel onverwacht, tijdens een wandelvakantie in Frankrijk een herseninfarct. Aan 1 kant, vanaf haar oog tot aan haar tenen, was ze verlamd. Lichamelijk is Debby inmiddels goed hersteld, maar de mentale gevolgen zijn groter. Op dit moment is Debby nog aan het onderzoeken wat er wél mogelijk is. Haar ‘nieuwe leven’ omschrijft ze nu in deze persoonlijke blogs.

Lees hier alle blogs van Debby