Terug naar werk na een hersenschudding: mijn ervaring met langdurig ziek zijn

Ik wil vandaag iets persoonlijks met je delen. Iets waar zóveel mensen doorheen gaan, maar waar vaak maar weinig écht eerlijk over wordt gesproken: terugkeren naar werk na langdurig ziek zijn. Of dat nu komt door een hersenschudding of ander hersenletsel… het is zelden een recht pad. Dus ik neem je mee in mijn verhaal. Geen perfect plaatje, maar hoe het écht ging.

Voor mijn ongeluk: het drukke leven

Voordat ik mijn ongeluk kreeg in 2017, werkte ik 40 uur per week bij een reisbureau (srprs.me). Een startup, klein team, supergezellig. Ik stond midden in het leven: druk sociaal leven, veel sporten… alles liep gewoon. Tot dat ongeluk. Ik liep een hersenschudding op en dacht in het begin nog: “Ik neem even rust en dan ga ik gewoon weer door.” Misschien herken je dat. Een weekend rust. Een week rust. En dan weer terug. Alleen… zo werkte het niet.

Schuldgevoel en onzekerheid

Ik ging me juist slechter voelen. En ondertussen voelde ik me vooral schuldig. Omdat ik niet kon werken, terwijl ik dat zó graag wilde. Langzaam zag ik mijn taken overgenomen worden. Mijn rol werd ingevuld door iemand anders. En hoewel niemand dat hardop zei, voelde het alsof ik straks helemaal niet meer terug zou kunnen…

Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vond? Dat ik niet kon uitleggen hoe het met me ging. Mijn lichaam werkte niet meer zoals eerst. Ik kon er niet op vertrouwen. En dan moet je aan je werkgever uitleggen: hoe je je voelt, wanneer je denkt terug te zijn, waarom het nog niet lukt. Terwijl je het zelf ook niet weet. Dat geeft stress. Heel veel stress. En daar kwam nog druk bij van het systeem (zoals het UWV) en financiële zorgen. Ondertussen lukten de meest simpele dingen thuis al nauwelijks. Boodschappen doen. Koken. Dat was al mijn focus. Werk? Dat was heel ver weg.

Kleine stappen en alleen rust is niet genoeg

Na twee jaar zat ik op een punt dat ik dacht: wat moet ik nu? Ik kon nog niet werken, maar ik moest wel mijn rekeningen betalen. Dus ik ging zoeken naar wat wél kon en verhuurde af en toe mijn studio. Ook deed ik oppaswerk, bewust rustig werk zodat ik mijn eigen tempo kon bepalen. Dat deed ik ongeveer een half jaar tot een jaar. Ik redde het net. Maar zelfs dat was zwaar.

Ik kwam erachter dat rust alleen niet de oplossing is. Want zodra ik weer terugkwam in het normale drukke leven… was ik weer terug bij af. Ik zat eigenlijk in een soort bubbel. En daarbuiten kon ik niks aan.
Het echte keerpunt was toen ik in aanraking kwam met een behandeling gericht op cognitieve en intervaltraining (in mijn geval in de VS). Het hielp me mijn brein weer stap voor stap te trainen. Na die periode kon ik weer veel meer. Ik bleef daarna nog ongeveer een jaar thuis trainen met die oefeningen. Dat was echt mijn focus.

Belangrijk inzicht: ik hoef niet terug naar mijn oude leven

Toen kwam er een inzicht: Ik hoef niet terug naar mijn oude leven. Dat hoofdstuk was voorbij. Zelfs als ik volledig zou herstellen… wilde ik dat leven niet meer op dezelfde manier. De druk van mijn oude werk, het constante “wanneer kom je terug”… voelde niet passend meer. Dus dat heb ik losgelaten. En dat was moeilijk. Maar het voelde wel als het juiste pad.

Ik begon voor mezelf. Niet omdat dat makkelijk was (zeker niet 😅), maar omdat ik: mijn eigen tempo wilde bepalen, mijn energie wilde bewaken en iets wilde doen met betekenis. Ik had inmiddels zoveel mensen gesproken met dezelfde klachten… en ik voelde me destijds zo alleen. Daar wilde ik iets mee doen. Ik wilde anderen helpen.

Terug naar werk in kleine stappen

Terug naar werk na een hersenschudding doe je niet ineens met 40 uur. In het begin werkte ik misschien 5 uur per week. Heel klein. Stap voor stap. Eerst een dag brainstormen. Daarna een paar teksten schrijven. Dan een account aanmaken. Langzaam opbouwen. Niet van 0 naar 32 uur. Maar echt in kleine stappen. Elke week checkte ik bij mezelf in: Hoe voelt dit? Ga ik over mijn grenzen heen? Zo ja → aanpassen. Zo nee → misschien een uurtje uitbreiden. Ook daarna ging het niet perfect. Ik ben meerdere keren teruggevallen. Maar juist doordat ik mijn eigen tempo kon bepalen, werkte het voor mij.

Wat ik je wil meegeven

Terug naar werk hoeft niet terug naar je oude werk te betekenen. Er is niet één pad. Je hoeft het niet perfect te doen. Misschien past iets anders beter bij jou: iets voor jezelf beginnen, werken als zzp’er (minder uren), een iets rustigere functie met flexibiliteit of iets totaal anders dan je eerst deed. Er is zóveel meer mogelijk dan je nu misschien denkt. En ja, ik weet hoe frustrerend en onzeker dit proces kan zijn. Maar geloof me: er is wél een weg vooruit. Misschien niet de weg die je had gepland… maar wel eentje die beter bij je past.💛

Silvie heeft in 2017 een hersenschudding en whiplash opgelopen bij een scooterongeluk. Hierdoor heeft ze jarenlang uit de running gelegen. Op dit moment is zij voor 80-90% herstelt. Zij gelooft erin dat er voor iedereen met hersenschuddingklachten hoop is op herstel en betere kwaliteit van leven. Daarvan heeft ze nu ook haar werk gemaakt en helpt ze mensen met een hersenschudding klachten te verminderen. Meer weten? Bezoek dan eens haar website of beluister haar podcasts. Ook kan je haar volgen op Instagram.