Waarom de vakantieperiode voor mij niet makkelijk is

Terwijl ik dit schrijf, kijk ik op de klok en zie ik dat het 04.12 uur is. Wat een tijdstip om te gaan schrijven. Maar ja, ik ben wakker en dan kan ik maar beter gaan schrijven voordat ik weer twee bakken koffie extra pak en vier sigaretten meer rook.

Ik denk aan hoe machtig iets kan zijn. Bijvoorbeeld angst en paniek. Waarom laat ik mij weer zo inpalmen? Waarom lukt het niet meer om sterker te zijn? Waarom lukken mijn oefeningen niet meer? Een terugval? Weer?

Een lichaam dat tegenwerkt

Migraineaanval op migraineaanval. Aura op aura. Angst. Paniek. En alsof dat nog niet genoeg is, heb ik er op mijn, op dit moment, 46-jarige leeftijd ook nog de klachten van de premenopauze bij gekregen. Om maar te zwijgen over de huis-, tuin- en keukenkwaaltjes. Een totaalpakket waar je u tegen zegt. Op dit moment hebben al die klachten de macht over mij. Ik weet niet of de overgang nog erger is, maar laat die dan alsjeblieft nog maar lang wegblijven.

Vakantieplannen

Vakantie geboekt. Bulgarije. Nee, toch liever Spanje. Gelukkig konden we het omboeken. We gaan naar Spanje. Zo kort mogelijk vliegen, want ik vind dat echt niet leuk. Doordat ik zoveel klachten en pijntjes heb, ben ik angstig. Angstig dat de druk in mijn hoofd tijdens het vliegen nog erger wordt. Ik moet steeds terugdenken aan onze vakantie, twee jaar geleden, op Mallorca.

Mallorca

Op een avond gingen we de boulevard op om wat over de terrasjes te wandelen. Ineens werd ik tijdens het lopen zo duizelig dat ik moest gaan liggen. Ik legde mijn hoofd op een tafel. Het liefst had ik plat op mijn rug gelegen, maar iedereen dacht dat ik dronken was. Ik hoorde het ze zeggen, terwijl ik geen druppel alcohol op had. Niemand vroeg of het wel goed met mij ging. Mijn man was net naar het toilet. Voor mijn gevoel duurde dat uren. Het was ook ontzettend druk.

Ik wilde terug naar het hotel. Het was maar een klein stukje lopen, maar als alles om je heen draait, duurt zelfs een paar minuten een eeuwigheid. Ik hoorde iemand zeggen: “Zo, die heeft ook iets te diep in het glaasje gekeken.” Ik had de kracht niet om iets terug te zeggen. Ik wilde alleen maar liggen. En dat deed ik uiteindelijk, eindelijk, op mijn hotelkamer.

De angst blijft

De dagen daarna gingen prima. Totdat we ’s avonds in het hotel naar een zanger gingen kijken. Het was niet druk. We zaten gezellig aan een tafeltje en ineens werd ik weer ontzettend draaierig. Dit waren geen migraineklachten, maar ik kan mezelf dan zo angstig maken. Iedereen is weleens duizelig. Het was warm en druk. Dat weet ik allemaal wel. Maar toch werd ik opnieuw bang. Bang dat zoiets weer gebeurt. Bang dat ik nu wél migraine-aanvallen met aura en uitvalsverschijnselen krijg. Bang dat mijn man een paar drankjes te veel op heeft en mij niet kan helpen. Bang in het buitenland.

Bang.

Bang.

Bang.

De meest verschrikkelijke scenario’s schoten door mijn hoofd. Zelfs dingen die er eigenlijk helemaal niets mee te maken hadden, werden erbij gehaald. Alles werd groter dan het werkelijk was.

Ik wil niet meer

Ik wilde niet meer op vakantie. Ik huilde ontzettend veel. Hoe dichter ik bij de vertrekdatum kwam, hoe zieker ik me voelde. Ik voelde me schuldig tegenover mijn man. Ik voelde me een loser tegenover mezelf. Hoe moest ik hem vertellen dat ik niet meer wilde? En gek genoeg dacht ik niet eens aan het geld dat we kwijt zouden zijn.

Vakantie hoort leuk te zijn, toch? Voor mij voelde het als een hel. Ik wilde echt niet meer. Ik kon niets bedenken waar ik nog naar uitkeek.

De knoop doorhakken

We zaten op de bank en ineens gooide ik het eruit. “Schat… ik wil niet meer naar Spanje.” Hij keek me aan met een blik van: “Uh…” Ik zei: “Ik ga niet meer.” Ik hakte de knoop door en koos voor mezelf. Ik vond het verschrikkelijk, maar ik zei opnieuw: “Ik ga niet. Ik durf niet.” Natuurlijk volgde er weer een hele huilbui. In eerste instantie was mijn man niet blij en hadden we wat discussies. Maar vrij snel gingen we samen op zoek naar een oplossing. We zaten al dicht op de vertrekdatum en de annuleringskosten waren eigenlijk al verstreken. Maar eerlijk gezegd kon het geld me op dat moment niets meer schelen.

Jammer dan. Het was zonde. Maar ik ging niet.

Een onverwachte opluchting

Ik heb een lieve huisarts, een hele goede verzekering en we kregen ook veel hulp van het reisbureau. Uiteindelijk hebben we het volledige bedrag teruggekregen. Toen ik dat geld weer op onze rekening zag staan, was ik daar natuurlijk ook blij mee. Maar eerlijk gezegd was dat niet de grootste opluchting. De grootste opluchting was dat ik niet meer naar Spanje hoefde. Dat was vorig jaar.

En nu?

Nu is het 2026 en breekt de zomervakantie weer aan. Ik wil nog steeds niet vliegen. Eigenlijk wil ik het liefst helemaal nergens naartoe. Ik heb veel dingen afgezegd. Daar baal ik ontzettend van. Maar ik krijg mijn aanvallen op de leukste én de gekste momenten.

Soms voelt het alsof mijn benen al over de rand van een diepe put hangen. Maar ik ben er nog niet in gevallen. En ik hoop dat ook nooit te doen.

Lees hier alle blogs van Petra

Petra wil graag haar ervaringen delen, omdat deze aandoening vaak wordt onderschat. En zodat andere mensen met (aura) migraine weten dat ze niet de enige te zijn met deze vervelende klachten.