Home
Onderzoek
Uitgelicht onderzoek
Bewegingsstoornissen-onderzoek
Delen

Bewegingsstoornissen-onderzoek

Bij neurologische bewegingsstoornissen ligt de oorzaak in de hersenen. Aandoeningen die hier onder vallen, zijn bijvoorbeeld neurodegeneratieve aandoeningen zoals de ziekte van Parkinson; parkinsonismen; dystonie; (essentiële) tremor; de ziekte van Huntington; ataxie en neuropsychiatrische aandoeningen met motorische tics.

Al deze aandoeningen hebben een grote impact op het leven van patiënten. De Hersenstichting investeert in onderzoek naar deze aandoeningen, zodat patiënten zo lang mogelijk zichzelf kunnen blijven.

 

Wilt u de Hersenstichting helpen bij het bereiken van haar doelen?

 

In het volgende filmpje vertelt Fleur van Rootselaar, Academisch Medisch Centrum Amsterdam, over haar tremoronderzoek.


Meer voorbeelden van bewegingsstoornissenonderzoek

Cue shoe voor beter lopen van parkinsonpatiënten

Eén van de meest beperkende symptomen bij de ziekte van Parkinson is dat parkinsonpatiënten tijdens het lopen vaak ‘bevriezen'. Voor hen voelt het alsof hun voeten ‘vastgelijmd' zitten aan de grond. Dit wordt ook wel freezing genoemd. Het is al eerder aangetoond dat een externe prikkel het bevriezen kan opheffen. Voorbeelden van externe prikkels zijn: op de vloer geplaatste lijnen met regelmatige intervallen of het geluid van een metronoom. Ze tonen treffend aan hoe patiënten soms slechts één stapje verwijderd zijn van 'freezing to freedom'.

Onderzoekers van het Radboud UMC willen de mogelijkheden testen van een nieuw hulpmiddel, de Cue shoe. De Cue shoe bestaat uit een paar schoenen, met op elke neus een laserlampje gemonteerd. Het lampje projecteert op de grond een streep waar de volgende stap gezet moet worden. Dit vermindert het bevriezen tijdens het lopen aanzienlijk. Deze nieuwe behandelmethode moet verder worden onderzocht op de effectiviteit en het optimale design van de Cue shoe. De Hersenstichting draagt bij aan dit onderzoek.

Cue-shoe for Parkinson's disease: a single step from freezing to freedom

Murielle Ferraye, Radboud University Medical Center

 

Verbeterde diepe hersenstimulatie

Eén van de behandelingen van bewegingsstoornissen is diepe hersenstimulatie (DBS). DBS heeft echter veel stimulatie-afhankelijke bijwerkingen, zoals spraakproblemen en gedragsstoornissen. Hiernaast kan DBS bewegingen ook juist verslechteren. Om deze redenen zou DBS beter kunnen werken als er alleen gestimuleerd wordt wanneer het nodig is, bijvoorbeeld alleen op die momenten wanneer hersenactiviteit verstoord is. Nieuwe technieken kunnen deze verbeterde, adaptieve DBS (aDBS) mogelijk maken door te luisteren naar hersenactiviteit en aan de hand hiervan razendsnel bepalen of er stimulatie nodig is. Hierdoor kan DBS zeer nauwsluitend aangepast worden op basis van de aanwezige symptomen.

De onderzoekers gaan nu onderzoeken hoe deze veelbelovende techniek op de beste manier toegepast kan worden en wat de effecten zijn van deze behandeling op langere termijn. Ze verwachten dat bij positieve resultaten uit deze studie de verbeterde DBS methode al op korte termijn toegepast kan worden als behandeling.

Martijn Beudel, Universitair Medisch Centrum Groningen

           

Bevorderen van eiwitafbraak bij ziekte van Huntington

De ziekte van Huntington, Parkinson en Alzheimer zijn neurodegeneratieve ziektes die ontstaan door de ophoping en klontering van eiwitten in onze hersenen. Bij de ziekte van Huntington stapelt het eiwit huntingtine op en verstoort het het functioneren van de hersenen. Dit eiwit zou moeten worden afgebroken door het proteasoom, een celorgaan. Lang werd gedacht dat het proteasoom verstrikt raakte in deze ophopingen, en daardoor slecht ging functioneren. Recentelijk is echter aangetoond dat het proteasoom wel actief is, maar dat het de veranderde eiwitten slecht herkent; vergelijk het met zieke bomen die worden gemarkeerd. Bij afwezigheid van die markering worden geïnfecteerde bomen niet gekapt. Ook de opgestapelde en geklonterde huntingtine-eiwitten zijn niet goed gemarkeerd. Onderzoekers van het AMC willen het markeringsproces verbeteren om de eiwitafbraak te bevorderen en een therapie te vinden. Het onderzoek zal naar verwachting ook belangrijke kennis opleveren voor de toekomstige behandeling van ziekten van Parkinson en Alzheimer.

Katrin Juenemann, Academisch Medisch Centrum, Amsterdam     

Dit is contactinfo