Een grote gift aan de Hersenstichting: ‘Dit voelt goed’

De camping in Nunspeet waar Theo en Anja een deel van het jaar wonen is een rustige plek. Een plek met ruimte om hen heen en weinig verkeer. Voor Theo is dat belangrijk. Sinds zijn fietsongeluk in 2023 is niets meer vanzelfsprekend.

“Hier kan hij zelfstandig een stukje lopen”, vertelt Anja. “Dat klinkt misschien gewoon, maar dat is het niet.” Vroeger fietsten Theo en Anja samen duizenden kilometers. In Nederland, maar ook daarbuiten. Ze maakten plannen voor reizen, uitstapjes en een actief pensioen. Tot een zonnige dag in augustus alles veranderde.

Theo was op pad met zijn fietsclub toen het na 65 kilometer misging. Een tak kwam in de spaken van zijn voorganger terecht. Er volgde een valpartij. Hij raakte bewusteloos en werd opgenomen in het ziekenhuis. Na drie ziekenhuizen en dagbehandelingen in een revalidatiecentrum bleken de gevolgen blijvend.

Samen zijn we sterk

Vooral het accepteren van de nieuwe situatie blijft moeilijk. Theo is het liefst thuis, in zijn eigen vertrouwde omgeving. Rust helpt hem. Een ziekenhuisbezoek of een dag met veel prikkels kan ervoor zorgen dat hij dagen nodig heeft om weer op te laden.

Anja probeert ondertussen steeds te kijken naar wat er nog wél is. Ze helpt Theo vooruit te kijken en zoekt samen met hem naar nieuwe manieren om van het leven te genieten. “Samen zijn we sterk”, zegt ze. “Alleen kan het niet, maar samen komen we verder.”

Iets goeds doen met wat er wél is

Toen Anja 65 werd, had ze zich dat moment anders voorgesteld. Een feest misschien. Of een reis. Maar feestjes en verre uitstapjes passen niet meer bij hun leven zoals het nu is.

Juist daardoor kwam de vraag op wat ze dan wél met dat geld wilde doen. Het antwoord voelde voor haar heel vanzelfsprekend: iets bijdragen aan een doel dat inmiddels zo dicht bij hun eigen leven staat.

Voor haar verjaardag doneerde Anja 6.500 euro aan de Hersenstichting. Ook dit jaar wil ze rond haar verjaardag opnieuw een grote gift doen. “Het klinkt misschien gek, maar dit voelt ontzettend goed”, zegt ze. “Dat gevoel is bijna niet uit te leggen.”

Voor Anja gaat het niet alleen om geld geven. Het gaat om iets kunnen betekenen, juist nu hun eigen mogelijkheden kleiner zijn geworden. Geld dat anders naar reizen, etentjes of een feest was gegaan, krijgt zo een nieuwe bestemming. “Wat is er mooier dan iets te kunnen betekenen voor anderen?”

Waarom de Hersenstichting

Na het ongeluk van Theo zocht Anja veel informatie op. Ze las op de website van de Hersenstichting en werd donateur. Gezonde hersenen waren altijd al belangrijk, maar door Theo’s hersenletsel kwam dat besef nog dichterbij.

Ook in haar familie speelde hersengezondheid een grote rol: beide ouders van Anja overleden aan de ziekte van Alzheimer. Toch merkt ze dat vooral niet-aangeboren hersenletsel nog vaak onbekend is. Mensen zien aan de buitenkant niet altijd wat er speelt. Ze zien niet hoeveel energie een gewoon gesprek, een boodschap of een autorit kan kosten. En juist dat onbegrip raakt haar.

Op een prominente plek in huis hangt daarom een tegel met de tekst: ‘Wanneer hersenletsel zichtbaar zou zijn, zou er geen onbegrip zijn.’ Anja leest de woorden voor. Even is het stil.“Deze raakt me zo”, zegt ze zacht. “Dit is wat ik iedereen wil meegeven.”

Nu al iets betekenen

Theo en Anja hebben de Hersenstichting ook opgenomen in hun testament. Maar voor Anja voelt het bijzonder om niet alleen aan later te denken. Ze wil ook nu iets doen. “Als je tijdens je leven geeft, zie je dat er iets gebeurt”, zegt ze. “Dan maak je het nog mee.”

Ze hoopt dat haar bijdrage helpt om onderzoek mogelijk te maken en om meer kennis en begrip te brengen voor mensen met een hersenaandoening of hersenletsel. “Er is zo ontzettend veel nodig om vooruit te kunnen. Als je de mogelijkheid hebt om iets te betekenen, stel het dan niet uit.”

Theo en Anja weten dat hun leven nooit meer wordt zoals vroeger. Toch blijven ze zoeken naar lichtpuntjes, naar rust en naar manieren om samen verder te gaan. “Ik ben gevallen”, zegt Theo. “Maar we doen dit samen.”