Goede voornemens met hersenletsel

Het nieuwe jaar is net begonnen en de ‘goede voornemens’ vliegen me weer om de oren. Maar hoe doe je dat als je leeft met hersenletsel? Als je brein de regels bepaalt en niet je wilskracht?

Door mijn niet-aangeboren hersenletsel (NAH), voelt deze tijd soms dubbel. Terwijl de wereld om me heen sneller lijkt te gaan met vuurwerk en feestjes, vecht ik juist vaak voor vertraging en stilte. Mijn goede voornemens gaan niet over een marathon lopen of een promotie maken of een nieuwe baan krijgen. Ze gaan eerder over overleven, balans vinden en vrede sluiten met mijn brein dat niet altijd meewerkt.

Haalbare voornemens

Met hersenletsel kan ik nog zoveel willen, maar mijn brein blokkeert. Goede voornemens voelen dan al snel als een extra berg die ik moet beklimmen. Daarom wil ik dit jaar geen bergen beklimmen, maar leren wandelen in de vallei. Kijken naar de natuur, en wat het me telkens gratis schenkt.

Ik heb de volgende drie haalbare voornemens voor mezelf opgesteld:

1. ‘Nee’ als medicijn 

Ik wil mezelf voornemen om vaker ‘nee’ te zeggen zonder me schuldig te voelen. In de wereld van NAH is een grens aangeven pure noodzaak. “Nee, ik kom niet naar dat feestje,” of “Nee, ik kan nu even niet praten,” of “Nee, ik blijf niet te lang.” Het is geen afwijzing naar een ander, maar hiermee ben ik duidelijk over mijn eigen herstel.

2. Afscheid nemen van mijn ‘oude ik’ 

Veel van mijn pijn komt voort uit de vergelijking met wie ik was vóór het letsel. Misschien is daarom het meest helende voornemen voor dit jaar: stoppen met achterom kijken. Mijn “nieuwe ik” heeft minder energie, is sneller overprikkeld, maar is misschien wel moediger dan de oude versie ooit was. Ik wil proberen die persoon te omarmen. En mezelf lief te hebben als mijn beste vriend/vriendin.

3. Rustmomenten inplannen

Ik ben gewend dat ‘iets doen’ betekent dat ik fysiek bezig moet zijn. Maar met hersenletsel is rusten al een topprestatie. Mijn voornemen is daarom om niet pas te gaan rusten als mijn energie op is. Ik wil rust juist inplannen als een belangrijke afspraak in mijn agenda. Rusten is geen falen, ik bouw daarmee brandstof op die ik nodig heb om de volgende stap te zetten.

Kijken naar de mensen om me heen

Hersenletsel heb ik niet alleen, de mensen om me heen hebben er ook mee te maken. Daarom wil ik me in het nieuwe jaar ook meer richten op mijn partner, kinderen en trouwe vrienden.

Ik wil voornemen om de dialoog open te houden. Het is niet erg als ik een keer zeg: “Ik kan het vandaag even niet overzien,” maar het is net zo belangrijk dat mijn naaste dan vervolgens mag zeggen: “Het is voor mij ook zwaar vandaag.” Door samen afspraken te maken—over rustmomenten, prikkels en de ‘waarschuwingssignalen’—worden we een team. Een goed team.

Goede voornemens maken doe ik dus niet alleen voor mezelf, maar ook voor de mensen om me heen.  We doen het samen omdat we samen sterker zijn. En elke dag dat ik opsta en de strijd aanga met de onzichtbare gevolgen van mijn letsel, heb ik mijn belangrijkste voornemen eigenlijk al behaald.

Ik ga het nieuwe jaar in op mijn eigen tempo. Stap voor stap.

Lieky (uit 1953) werd in september 2012 getroffen door een herseninfarct. Na deze ingrijpende gebeurtenis was ze verward, bang en was haar vertrouwen in haar lichaam kwijt. Ze mistte veel informatie. Ze ervaarde veel onbegrip.

Met haar blogs en met haar Facebookpagina wil ze het begrip voor NAH vergroten. Ze wil dat mensen dankzij die informatie weer verder kunnen.

Ook heeft Lieky het boek ‘NAH, niets is wat het lijkt’ geschreven die je voor € 10,- kunt bestellen door haar een mailtje te sturen.

Lees hier de vorige blogs van Lieky