Waarom ik 2026 niet begin met goede voornemens

Het nieuwe jaar starten met goede voornemens, ik heb er niets mee. Ik kan me eigenlijk ook niet herinneren dat ik ooit het nieuwe jaar ben begonnen met een goed voornemen. Want waarom zou je dat specifiek doen op 1 januari? 

Goede voornemens worden vaak omschreven als bewuste, positieve intenties om jezelf te verbeteren. En dan denk ik: waarom wachten om jezelf iets goeds te gunnen? Dat kan toch op elk moment? En of het dan 1 januari, 27 maart of 15 september is, dat zou niets moeten uitmaken. Iets goeds, moois of prettigs voor jezelf doen, zit voor mij niet aan een bepaalde datum vast. 

Goede voornemens als momentopname

Voor mij gaat een goed voornemen dan ook niet over een nieuw jaar, maar over een moment. Een moment waarop ik voel: dit wil ik. Niet omdat het zo hoort, niet omdat iemand anders het van me verwacht, maar omdat ik het echt wil en het van binnenuit komt. Dat is belangrijk voor mij. Want alleen dan is er motivatie en alleen dan heb ik het doorzettingsvermogen om er echt voor te gaan.

Keuzes maken

Na mijn herseninfarct is mijn leven anders geworden. Dingen plannen, doorzetten en volhouden, zoals goede voornemens vaak van je vragen, werken niet altijd meer voor mij. Mijn energieniveau verschilt per dag. Iedere dag moet ik opnieuw kijken naar wat wel kan en wat niet. 

Omdat mijn energie veel beperkter is dan voorheen, heb ik geleerd om bewuster om te gaan met wat ik doe en waar ik mijn energie aan besteed. Ik kan niet meer alles, dus heb ik me voorgenomen om te kiezen voor wat ik waardevol vind. Juist die dingen geven me plezier, kracht en, hoe tegenstrijdig het ook klinkt, energie. Dat betekent niet dat ik alleen maar leuke dingen doe, maar dat ik bewuster bezig ben met mijn keuzes. Op die manier voorkom ik dat ik mezelf voorbij loop en daarna dagen moet bijkomen. Dat betekent dat een goed voornemen soms klein is: op tijd stoppen, een grens aangeven, of jezelf toestemming geven om het rustiger aan te doen.

En dat lukt niet altijd, maar dat betekent niet dat mijn voornemen dan is mislukt. Ik zie het als een kleine tegenslag, waaruit ik iets kan leren. Bijvoorbeeld dat ik een te grote stap heb genomen of dat het vandaag gewoon een baaldag is. 

In het ‘nu’ leven

Als ik één ding heb geleerd na mijn infarct, dan is het dat het leven zich niet laat plannen. Het kan in één ogenblik voorgoed veranderen. Daarom probeer ik meer in het moment te leven en het leven te nemen zoals het komt. Met aandacht voor wat ik vandaag nodig heb. Misschien is dát wel mijn belangrijkste voornemen: blijven luisteren naar mezelf, elke dag opnieuw.

Debby kreeg in juli 2023 op 49-jarige leeftijd, geheel onverwacht, tijdens een wandelvakantie in Frankrijk een herseninfarct. Aan 1 kant, vanaf haar oog tot aan haar tenen, was ze verlamd. Lichamelijk is Debby inmiddels goed hersteld, maar de mentale gevolgen zijn groter. Op dit moment is Debby nog aan het onderzoeken wat er wél mogelijk is. Haar ‘nieuwe leven’ omschrijft ze nu in deze persoonlijke blogs.

Lees hier alle blogs van Debby