Delen
 

Janet kreeg op haar 43e de diagnose ziekte van Parkinson

Janet is 50 jaar en moeder van Alicia (11). Samen hadden ze een fijn en onbezorgd leven. Tot zeven jaar geleden bij Janet de diagnose werd vastgesteld. Het liefst zou ze haar kop in het zand steken, maar ze weet dat dat niet kan. Janet wil namelijk nog zo lang mogelijk voor haar dochter kunnen zorgen. Helaas is de toekomst onzeker.

 

“We merkten voor het eerst dat er iets compleet mis was toen mijn linkerbeen begon te trillen. Eerst denk je nog dat het wel overgaat, maar het werd juist erger. Alle kracht trekt uit je lichaam weg. De medicijnen onderdrukken het trillen en de stijfheid, maar op de lange duur wordt die werking steedsn minder. Tot je niets meer zelf kunt.

 

Ik leef nu zeven jaar met de ziekte van Parkinson. In die jaren heb ik steeds minder spierkracht gekregen, maar ik hoop zolang mogelijk alles te kunnen blijven doen. Mijn dochter Alicia is nu 11 en kan al heel veel zelf, maar ze heeft mij natuurlijk ook nodig. Mijn grootste angst is dat ik straks niet meer voor haar kan zorgen. Zij betekent alles voor me.”

 

Grootste wens

“Als ik moe ben aan het eind van de dag, dan rust ik uit op de bank en zorgt Alicia voor mij. De rollen zijn dan omgedraaid. Dat is moeilijk. Ook omdat het trillen ’s avonds erger wordt. Ik wil niet dat zij dat merkt. Je wilt niet dat je kind ziet dat je pijn hebt.

 

De ziekte van Parkinson zet je leven volledig op z’n kop, omdat je toekomst weg is. Ik zou nog zoveel dingen willen doen, maar dat kan niet meer. Je wilt niets liever dan er voor je dochter zijn. Ze zei laatst: ‘Ik hoop dat er een medicijn komt waardoor de ziekte van mama stopt’. Dat is haar allergrootste wens.”

 

 

1 op de 4 mensen heeft een hersenaandoening. Zo lijden ruim 49.000 Nederlanders aan de ziekte van Parkinson. Dat kan iedereen overkomen. Ook jou.

Geef om je hersenen. Steun de Hersenstichting.

 

Dit is contactinfo