Delen

Gilles de la Tourette

Het syndroom van Gilles de la Tourette wordt gekenmerkt door motorische en vocale tics. Niet iedere tic is echter een uiting van dit syndroom.

Oorzaak

De precieze oorzaak van het syndroom van Gilles de la Tourette is onbekend. Het is wel bekend dat er iets mis gaat met de stoffen die de overdracht van zenuwprikkels regelen, de zogeheten neurotransmitters.

Symptomen Gilles de la Tourette

Bij het syndroom van Gilles de la Tourette staan de tics het meest op de voorgrond. Een tic is een onwillekeurige, snelle, ongecontroleerde en stereotype beweging of vocale uiting. De dwang om de tic uit te voeren is vaak heel moeilijk beheersbaar.

 

Het scala aan tics is zeer breed en van persoon tot persoon verschillend. Voorbeelden zijn: rukkende bewegingen met armen of benen, knipperen met de ogen, het trekken van gezichten, hoesten, snuiven, herhaling van zinnetjes en soms zelfs schelden.

Bijkomende verschijnselen van het tourettesyndroom kunnen zijn obsessies en dwangmatige (rituele) handelingen, hyperactiviteit en impulsief gedrag.

Het syndroom van Gilles de la Tourette kan op sociaal gebied funest zijn omdat vaak gedacht wordt dat iemand zich met opzet zo vreemd gedraagt.

Diagnose

Voor de diagnose moeten de tics al minstens een jaar bestaan en vele malen per dag optreden. Gilles de la Tourette begint al in de kindertijd en komt drie maal vaker bij mannen dan bij vrouwen voor.

Behandeling Gilles de la Tourette

Volgens Europese richtlijnen is voor de behandeling van de tics bij het syndroom van Gilles de la Tourette gedragstherapie de eerste keuze. Bij ongeveer tweederde van de patiënten (zowel kinderen als volwassenen) kan door gedragstherapie een aanzienlijke vermindering van tics worden bereikt.

 

Onderzoek heeft aangetoond dat twee specifieke gedragstherapeutische methoden effectief gebleken zijn in de behandeling van tics. De eerste therapie wordt exposure en responspreventie genoemd en de tweede therapie is habit reversal.

Bij exposure en responspreventie leert het kind om tics langdurig tegen te houden. Bij habit reversal (=gewoonte-omkering) leert het kind zich eerst meer bewust te worden van het optreden van een bepaalde tic.

 

Anti-psychotische medicijnen blijken de tics ook goed te kunnen onderdrukken, maar de bijwerkingen zijn vaak aanzienlijk.

De effectiviteit van zowel gedragstherapie als medicatie is in wetenschappelijk onderzoek aangetoond. De twee methoden zijn echter nog niet met elkaar vergeleken. Het is dus nog niet bekend welke methode voor wie het beste werkt. In het lopende (in 2013 gestarte) TRIBET-onderzoek (Tic disorder - RIsperidone versus BEhaviour therapy Treatment) worden de werking van gedragstherapie en medicijnen met elkaar vergeleken. Het onderzoek vindt o.a. plaats in Utrecht en Den Haag.

 

Aanmelden nieuwsbrief

Schrijf u in voor onze digitale nieuwsbrief en blijf op de hoogte van ons laatste nieuws.

Aanmelden Stel uw vraag online
Dit is contactinfo